Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, housewarming, oktober, perth
Lieve lezers,
Ben weer terug in Perth. Ben bezig aan een 34 urige marathon wakker blijven aangezien ik weer eens niet kon slapen in het vliegtuig.
Weer in Perth is GEWELDIG! Zwembad naast het hostel is weer geopend en het ziet er goed uit voor de komende dagen. Eerst ff orde op zaken stellen en dan zien we wel waar we terecht komen.
Eerste doelstelling: housewarming van Chris & Rich 
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, auckland, bone carving, curry, east as, hey sheep, Nieuw Zeeland, oktober, paardrijden, pedro, perth, roggen voeren, rotorua, stingray, sunrise, taupo, whale rider, zonsopkomst
Maandag 5 oktober bij Tasman Bay Backpackers (Taupo) opgehaald door een klein Kiwi busje. In dat busje zaten Catriona en Johnny, mijn 2 medereizigers op de East As tour. Later zouden Natalie en Gillian er nog bij komen. De bestuurder? Dat was Pedro, gouden kiwi!
Vanwege het slechte weer werd het reisschema omgegooid en zouden we eerst naar Te Kaha rijden. Niet zo heel veel bijsters over te vertellen aangezien we alleen maar aan het rijden zijn geweest. Een paar foto’s kunnen maken maar voorderest weinig nieuws onder de zon.
’s Middags aangekomen in Te Kaha, bij de (jawel) Te Kaha Lodge. Daar werden we verwelkomt door een familie die hun huis ter beschikking had gesteld voor backpackers. Tenminste zo leek het, de gehele familie lag op de bank TV te kijken terwijl wij gebruik mochten maken van de rest van het huis.
Zo was er ook een bubbelbad, buiten, in de regen, in de stromende regen. Het bubbelbad was warm dus de regen namen we voor lief en we zijn er maar in gaan zitten. Na een half uurtje was de regen toch echt niet leuk meer en werd de poging gestaakt.
Terug naar het koelruimte om een biertje te pakken. Daar stond ons een verrassing te wachten: een paar jongens hadden een wild zwijn gevangen en hing nu in de koelruimte. Koel toch en een beetje vreemd
De volgende morgen (dinsdag alweer) werden we richting het uiterste puntje van de oostkust vervoerd. Daar stond ons de vuurtoren (oostelijkste puntje van Nieuw Zeeland = plaats waar je als eerste de zonsopkomst van die dag kan bekijken) te wachten. Na een stevige klim, hadden we een mooi uitzicht over de kust.
Hierna reed Pedro naar ons verblijfplaats voor die avond, een boederij. Heel de morgen geweldig weer gehad maar het was weer begonnen met regenen (storten zeg maar). Daar mochten we paardrijden, sieraden uit been maken en een hangi als maaltijd.
Vanwege het verschrikkelijke weer werd het paardrijden verplaatst naar de volgende morgen. De hangi ging ook niet door, helaas. De rest van de middag werd besteed aan het spelen van tafeltennis, sieraden maken, kampvuur maken in een plas van water (gelukt!) en het kijken van Whale Rider:
Woensdagochtend stond in het teken van de zonsopkomst (eerste van die dag ole ole) en paardrijden. In het gastenboek stond vermeld dat de hond Tucs je naar het strand zou brengen. Zo gezegd, zo niet gedaan.
Tucs had zin in een wandeling maar niet in het strand. Een half uur wandelen (in het donker!) werd een 2 uur durende wandeling. Tegen de tijd dat we in de gaten hadden waar we waren, was de zon allang opgekomen 
. Hond vervloekt, terug gelopen en klaargemaakt voor het paardrijden.
De laatste keer dat ik op een paard zat, was bij John Holster (samen met Jaap en Jap Pap) en was ik verre van gelukkig. Dat was in een bak. Nu moest ik heuvels beklimmen, afdalen en rivieren oversteken. Dat alles op een paard van 17 handen oftwel 172 cm hoog. Ik zeg er voorderest maar niets meer over. Leuk was anders dat moge duidelijk zijn.
Woensdagmiddag reden we naar Tatapouri, waar we naar Auntie An gingen. Maar voordat we er waren werd er HEY SHEEP gespeeld. Aangezien er meer schapen dan mensen zijn, waren er voldoende schapen om te laten schrikken. Opstelling is alsvolgt:
1. Kiwi busje stopt langs de weg.
2. Wacht tot alle schapen stil staan
3. Schreeuw zo hard mogelijk: HEY SHEEP!!
4. Tel hoeveel schapen er wegrennen (lopen telt niet)
De gelukkige winnaar was Catriona, 20 schapen. Ik kwam niet verder dan 2 
Auntie An had van alles te vertellen over het houten huis waar een aantal scenes van de film zijn opgenomen. Ze had voornamelijk veel te vertellen over haar cultuur. Zoals ik al eerder vertelde: een beetje vervanmijnbedshow.
’s Avonds aangekomen bij het hostel waar we ook roggen gingen voeren. ’s Middags konden we alleen koffie/thee drinken en wachten op het avond eten. Het voeren was namelijk geannuleerd vanwege het hoge water. Nu zouden we gaan voeren tijdens zonsopkomst!
Wederom de volgende morgen vroeg uit bed en gelijk in een waadpak, om vervolgens haring te voeren aan de roggen. Het voeren van haring ging aardig, alleen de roggen kwamen niet opdagen
Dan maar ontbijten en spullen inpakken.
De rest van de dag werd gevuld met rijden en lunchen. Op de laatste dag (donderdag) werden we naar Rotorua gebracht. Tijd voor een wasje en een lange douche. Catriona bleef in Whakatani (spreek uit: Fakatani)
en de rest van het groepje verbleef in Rotorua YHA.
Na de was-ellende (2 wasmachines is echt te weinig voor een hostel!) op naar de Indiër om (jawel, daar istie weer!) een ‘curry’ te eten
De volgende morgen ging iedereen zijn eigen weg. Ik bleef achter in Rotorua, beetje uitslapen en rond kijken in Rotorua. Tenminste als het niet regent
Volgende week op naar Bay of Islands om uiteindelijk in Auckland terecht te komen. Vanuit Auckland vlieg ik weer terug naar Perth.
Daar heb de dag na aankomst alweer een feestje op de planning staan 
.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, ferry, kiwi experience, museum, nakedbus, nelson, Nieuw Zeeland, picton, september, taupo, te papa, wellington
Ben zondagochtend rond 09:00 op een ‘NakedBus’ gestapt en vertrokken richting Picton. Vanwege mijn uitstapje naar Abel Tasman moest ik zelf vervoer regelen naar Picton. Dat kon in de vorm van een busmaatschappij genaamd: NakedBus. Ik had het geluk om te worden ingedeeld in een busje voor 15 personen met 14 andere mensen. Kortom: opgevouwen in een sardienenblikje voor 2 uur
Aangekomen in Picton stond een Kiwi Experience bus op me te wachten. Samen met een Kaley (een Amerikaanse uit Arkansas) en haar moeder op de ferry gestapt. Een blondine van 1.65 die verteld dat ze op hert jaagt en dat met een zeer grappig accent doet, heeft mijn volle aandacht.
Na de ferry zou ik weer op een Kiwi busje stappen dus ik had tijd genoeg om de rest van de groep te leren kennen. Het was tenslotte maar een groepje van 5.
In een kamer gekropen met Ben en Ossy (Britten). De film ‘Inglorious Basterds’ gezien en rondt gelopen door Wellington. De volgende dag stond Te Papa op me te wachten.
Te Papa is een museum in Wellington. Behalve tentoonstellingen over de aarde, Nieuw Zeeland en verschillende bevolkingsgroepen zijn er gedeeltes toegewijd aan een van de grootste inktvissen die is gevangen en (ole ole ole) Formule 1.
In het F1 gedeelte konden verschillende auto’s worden bewonderd en was er een tijdlijn met de geschiedenis weergegeven. De verschillende feitjes en uitgestalde onderdelen waren erg leuk. Een velg met band was uitgestald zodat je hem kon oppakken. Onvoorstelbaar licht! De versnellingsbak bestaat uit rechte vertanding! Niet de trapezium (schuine) vertanding die we kennen in de auto’s die wij gebruiken (op de achteruit na dan).
Op een dinsdag was het tijd voor een wasje en de rest van Te Papa. Even een kijkje genomen in Mac’s Brewery en toen was het tijd voor een ‘curry’. Ja, indisch eten staat steeds vaker op het menu .
Toen woensdag was aangebroken ben ik naar de Weta Cave geweest. De animatie studio waar onder andere Lord of the Rings is gemaakt, heeft een klein winkeltje met bijbehorende ‘behind the scenes’ werk. Erg leuk om al de verschillende films van Peter Jackson te zien. De mensen die er werken hebben het voornamelijk over het ‘herbeleven van je kindertijd’. ’s Avonds uit eten met Kaley bij Chow. Een Japanner met een jarig zestig interieur, vreemd maar wel lekker.
De donderdag werd gevuld met het bezoek aan de World Press Photo tentoonstelling. Veel foto’s waren gericht op de oorlog in Georgie en de economische crisis. Daarna eten gekookt en het internet bijgewerkt. Vrijdagmiddag had ik een afspraak met Reuben, een staatsecretaris van Handel met een Nederlandse moeder. Hij had me uitgenodigd voor lunch in het parlementsgebouw. Het parlementsgebouw heeft de vorm van een bijenkorf. Erg leuk om te zien en Reuben kon een aardige indruk geven van het ‘behind the scenes’ werk van/voor een minister.
Zaterdag was bestemd voor het reizen van Wellington naar Taupo. Kleine verrassing was dat de buschauffeur van een eerdere reis (Christchurch – Queenstown: Cam is zijn naam) mij nu naar Taupo bracht.. Aangezien het maar een groepje van 4 was, konden de gebeurtenissen sinds Queenstown uitgebreid worden doorgenomen.
Onderweg konden er foto’s worden gemaakt van Mt. Doom (uit Lord of the Rings) en werden er wat verhaaltjes verteld over Lake Taupo. Blijkbaar past Singapore erin en is het ontstaan door een vrij heftige vulkaan explosie. (FF tussendoor, het zuidereiland is ontstaan door het botsen van tektonische platen en het noordereiland is een vulkanisch eiland).
Dezelfde middag nog kunnen genieten van de vulkanische activiteit. Er is namelijk een waterval die eindigt in een rivier. Die waterval is opgewarmd door een lavastroom 1,5 kilometer verderop. Dat is toch fijn om je achtertuin te hebben!
’s Avonds hebben we (het kleine bus groepje) naar een bokswedstrijd gekeken in een lokale kroeg. Het leuke was dat er heel veel Kiwi’s (lokale bevoling dus, niet de vogels) aanwezig waren. Tijdens de laatste wedstrijd (Cameron – Tua) was iedereen druk aan het juichen en werden er veel weddenschappen afgesloten. Cam had binnen 2 ronden 50 NZ$ verdient. Nog een paar Tui biertjes en toen op weg naar bed. Lekker slapen.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, acer arena, Australie, coldplay, flickr, maart, schmap, sydney
Helemaal vergeten! Tijdje terug kreeg ik een mailtje dat één van mijn foto’s zal worden gebruikt voor schmap.com!
De foto is gemaakt tijdens het Coldplay optreden in de Acer Arena, Sydney
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, abel tasman park, anchorage, bark bay, boot, gabriela, kiwi experience, nelson, Nieuw Zeeland, picton, september, th rijswijk, totaranui, wandelen, whariwharingi
Van Kiwi Experience zijn ze zo vriendelijk om je te voorzien van een boekje. Dit boekje bevat je route en andere uitstapjes. Handig, aangezien er door de alcohol nog weleens wat wordt vergeten.
Toen ik in de bus zat richting Picton om het zuider eiland te verlaten bleek dat het Abel Tasman park op het zuider eiland lag en niet op het noorder eiland. STRESS! Het park schijnt heel erg mooi te zijn en de ferry was al betaald. Na veel bellen kon alles worden verzet en binnen een halfuur was duidelijk dat ik zou overstappen naar een andere bus.
Abel Tasman ligt namelijk dichter bij Nelson dan Picton. In Picton moest ik wachten op de andere bus om naar Nelson te reizen. Wachtend op deze bus zag ik twee zee bekende gezichten. 2 meiden die op de TH Rijswijk (ik weiger de naam Haagse Hogeschool te gebruiken PUNT) zaten! Jolien en Heidi waren nogal verbaasd dat ze een Nederlander van dezelfde hogeschool tegenkwamen. Dusja ik kon WEDEROM een praatje maken.
Halverwege de busreis kreeg ik de aandacht van een Braziliaanse die een rij voor mij zat. Gabriela ging namelijk vier dagen wandelen door Abel Tasman. In haar eentje, dacht ze. Ze was erg blij dat ik hetzelfde van plan was! Joepie! Weer een reisgenoot erbij.
Als je in de minderheid van geslacht bent is het verstandig om de vrouwen alles te laten regelen. Tenminste dat heb ik wel geleerd na een paar maandjes reizen 
. De NL´ers wisten een beter hostel dan dat Kiwi aanraadde en Gabriela had de verblijfplaatsen tijdens de wandeling reeds geboekt. Dus dat was kopiëren en plakken wat betreft mijn dagindeling voor de komende tijd.
Nu komt het: ik wilde wel gaan wandelen maar was er totaal niet op voorbereid. Geen bergschoenen, wel gympen. Geen waterafstotende kleding, wel spijkerbroeken. Geen gedroogd voedsel, wel fruit. Na wat zorgwekkende blikken van Gabriela (en het verzwijgen van het feit dat ik nog nooit 4 dagen had gewandeld met een rugzak) waren we gereed.
De volgende morgen (dinsdag) werden we opgehaald door een busje. Normaal gesproken is dat busje gevuld met mensen die dezelfde tour hebben geboekt. Nu bleek dat busje ook de buurtbus te zijn. De lokale bevolking (op weg naar school of werk) kregen de toeristen behandeling. Ieder (niet-)interessant feitje werd opgedreund door de chauffeuse. Lijkt me erg leuk: 5 dagen in de week zo je dag beginnen (niet dus!)
In Marahau mochten Gabriela en ik uitstappen en beginnen aan onze wandeling. De eerste dag zou 3 duren voor Gabriela en 7 uur voor mij. Er was namelijk maar 1 slaapplek in het eerste hutje, ik koos ervoor om door te lopen naar de volgende. Na 5 minuten had ik er al spijt van. Die rugzak (met 4 dagen eten en kleding) bleek toch zwaarder te zijn dan gedacht. Het weer was geweldig en de uitzichten fantastisch! Dan daar maar op richten.
De eerste 3 uur voelde aan als 6 en toen moest ik er nog 4. Ole! Gabriela achtergelaten bij Anchorage en ik liep door naar Bark Bay. Het wandelpad is voornamelijk in de bergen en geeft prachtige uitzichten op de kust. Echt geweldig om te zien!
Aangekomen in Bark Bay was ik echt gebroken en toe aan bed. Maar natuurlijk (hoe kan het ook anders!): in dezelfde kamer was een 7 jarige ingetrokken. Deze jongedame was met haar vader op pad en kwam er achter dat springen + matrassen een hele leuke bezigheid kan zijn
Er zijn momenten waarop ik wens dat ik meester in voodoo ben.
Gabriela moest de volgende morgen 4 uur wandelen om mij op te pikken dus dat betekende uitslapen! Yes! Nee dus, de 7 jarige was bij het eerste straaltje zonlicht aan het rondrennen.
Rond 11:00 was Gabriela in Bark Bay aangekomen en moesten we nog even wachten voordat het laag tij was voordat we konden oversteken. Rond 17:00 aangekomen in Awaroa, dit maal voelde ik me stukken beter dan de dag ervoor! Het was zo erg nog niet, dat stukje lopen. ’s Avonds bleek dat er een café in de buurt was. De vader had het woord bier laten vallen en dat trok meer mensen aan. Met zijn 6′en vertrokken naar het café. Behalve bier serveerde ze ook maaltijden. Hetzij voor de hoofdprijs. 2 dagen lopen en leven op water, brood en soep bleken voldoende te zijn om een volledig 3 gangen menu naar binnen te werken. Arm maar met een glimlach weer terug naar Awaroa Hut.
De volgende morgen was de glimlach verdwenen, het stortregende. Kan gebeuren maar ik had alleen een regenjas. Net voor de hut ligt een rivier die met laagtij moest worden overgestoken. Er is geen geen hoogtij route. Vanwege de regen lag het waterpeil iets hoger: kniehoogte. Dat betekende dus schoenen uit, blote voeten, ijskoud water en de bodem van de river was bedekt met schelpen . Om gewicht te besparen had ik besloten om mijn slippers thuis te laten. HEEL HANDIG!
Vanwege de regen en de rivier heb ik het heel de dag koud gehad. 5 uur lopen is dan ineens heel lang. Ik was niet de enige dus Gabriela en ik hebben nauwelijks met elkaar gesproken (de dagen ervoor werden gevuld met verhalen, raadsels, spelletjes etc).
Na 5 uur wandelen aangekomen in Whariwharingi. De laatste verblijfplaats van onze wandeltocht. Gelukkig waren er al mensen aanwezig in het hutje: de kachel brandde. Een van deze bewoners heette Josephe (een Italiaan). Prototype van de geitenwollensokken brigade. Hij zette thee van kawakawa blaadjes (die groeien naast het hutje), had allerlei adviezen over wandeltochten, bakte zijn eigen brood, speelde met zijn baard als hij praatte en las boeken over “verlichting” en had bijzonder veel ervaring met het hakken van hout (iets wat medehutbewoners nogal eng vonden, misschien iets te veel horror films gezien). Met recht genomineerd voor de lijst “wereldreizigers”.
De volgende morgen was gelukkig alles opgedroogd en opgewarmd. Buiten was het weer nog steeds slecht. Gelukkig hoefde we ‘maar’ 3 uur terug te wandelen naar de plaats waar we werden opgepikt: Totaranui.
We werden opgehaald door een watertaxi die moest aanmeren in de branding aangezien er geen steiger aanwezig was. De taxi liet het anker uit en liet de ketting vieren totdat de loopplank het strand raakte. Nu moesten wij alleen timen wanneer we erop sprongen. Wanneer de golven terug trokken, ging de boot omhoog vanwege de aankomende golf. Toch gelukt
Er werd een aantal keer aangemeerd om andere wandelaars op te pikken en vervolgens werden we gedropt in Marahau. Waar er wederom een ‘buurtbusje’ op ons stond te wachten. Muziek aan, chaufeur uit en slapen. Uiteindelijk aangekomen bij Tasman Bay Backpackers in Nelson.
Daar kon ik alles laten drogen, wassen, drogen en het internet bijwerken.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, bratwurst, christchurch, curry, dolfijnen, doreen, jail, kaikura, kermis, kiwi experience, Nieuw Zeeland, picton, september, wagamama, zeehonden
Nadat we waren aangekomen in Christchurch werd al snel duidelijk wat er gegeten ging worden. Naast Base Backpackers (1 van de slechtste base hostels waar ik tot nu toe ben verbleven!) zit een Indier. De Britten hadden hun zinnen gezet op een “curry”. Zo gezegd zo gedaan!
Na een biertje in het uitgestorven hostel-cafe met spoed op zoek naar een bruisende tent. We waren tenslotte toch in een van de grootste steden van Nieuw Zeeland. Maandagavond is geen stapavond maar met zijn 4′en pool spelen terwijl er een live band aan het spelen was, is toch wel heel erg! Op naar bed en einde oefening. Tevens ook einde van de groep die zich had gevormd sinds 4 september (de laatste keer dat we in Christchurch waren).
De volgende dag mezelf gericht op slapen en eten. Weinig nieuws onder de zon. ’s Avonds was ik uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. Dave werd 25 en dat werd gevierd door een etentje in Wagamama (noodles maar dan duur). Vervolgens (wederom) opzoek naar een bruisende bar. Geeindigd in een lokale bar met eigen brouwerij. De Holy Pale was erg lekker.
De volgende morgen gooide een verrassing mijn totale schema in de war. Doreen en Judith (van de kermis jeweetwel maanden terug) waren in Christchurch. Ik ontmoette Doreen in het hostel en we zijn 2 dagen onafscheidelijk geweest. We hadden aardig wat bij te praten sinds we elkaar voor het laatst gezien hadden in Cairns. Er was ondertussen nogal wat gebeurd.
Na vele bakjes koffie, sigaretten, gewandel en gebabbel waren de 2 dagen voorbij gevlogen. We waren samen met een aantal andere duitsers door Christchurch heen getrokken en kwamen via het museum uit bij een bratwurst kraampje! De verkoper bleek een duitser te zijn en sinds die ontmoeting heeft een duits stelletje er een baantje bij: bratwurst verkopen .
Doreen ging nu toch echt terug vliegen naar Newcastle om daar nog 1 keer voor de kermis te werken. Daarna waren de reis avonturen voor haar voorbij. Ze heeft geen zin meer om uit een tas te leven en heeft behoefte aan haar eigen bed en kast (niet heel vreemd na 1,5 jaar reizen).
Ondertussen was ik verhuist naar de gevangenis! Joepie ik was weer terug! Geen gezeik en een schoon hostel. Ik was er aan toe! Daar had ik een kamergenoot: Stijn de belg (zie eerdere berichten). Erg gezellig en hopelijk ontmoet ik hem nog een keer tijdens zijn europa-fietstocht!
De week was voorbij gevlogen en de zondag was aangebroken. De dag waarop ik weer in een Kiwi busje zou stappen. Kiwi heeft maar een aantal opstapplaatsen en Jail is daar helaas niet een van. Normaal gesproken lost een 5 minuten ritje op de bus dat probleem op. Op zondag is het busschema anders, zo bleek. Het werd dus een 35 minuten wandeling met BACKPACK, backpack en etenswaren.
In de bus gekropen bleek dat er een oud reisgenootje in de bus zat. Claire had een ander reisschema aangenomen en bleek toevallig bij mij in de bus te zitten. In ieder geval wat te praten.
De rit begaf zich richting Kaikura, een klein plaatsje waar je met dolfijnen kon zwemmen en zeehonden kon bekijken. Direct opgegeven voor het zwemmen met dolfijnen! Dat moet je toch een keer hebben gedaan! Ondertussen stopte de bus een paar keer om zeehonden te bekijken. Die gekke beesten liggen hier dus echt op de parkeerplaats te slapen. Vreemde teksten staan er op de borden: “Kijk of er geen zeehonden rond de auto liggen bij wegrijden”
In Kaikura bleek dat de zee te ruig was en dat het dolfijn zwemmen was geannuleerd. Helaas, aangezien de volgende ochtend de bus alweer vertrok
De volgende dag opweg naar Picton, dacht ik….
Ingedeeld onder: Van alles nog wat
Ben al eventjes onderweg en ben een aantal mensen tegengekomen. Een bloemlezing:
Nick (‘wingman’ tijdens Christchurch – Christchurch toernee): de reiziger die Azie, Australie, Nieuw Zeeland en Fiji bezoekt met 2 paar onderbroeken in zijn tas.
Onbekende Zwitser: Ontmoet in Perth en wil naar Darwin lopen met een budget van 20 AU$ en 2,5 liter water op zijn rug. Voor de duidelijkheid: het is +/- 4000 km en de fietsers die ik tegenkwam hadden minstens 8 liter water per dag bij zich.
Stijn (kamergenoot tijdens 2de keer in Jail, Christchurch, Nieuw Zeeland): een belg die al meer dan een jaar geen Vlaams had gesproken toen ik hem tegenkwam. Hij is van de oostkust van Canada naar de westkust gereisd. Afgedaald naar Amerika en weer terug naar oostkust om vervolgens weer naar het noorden te gaan. De laatste keer dat ik hem zag was hij aan het solliciteren voor houthakker: op een zondag worden opgehaald door een helicopter, worden gedropt in het bos en op een vrijdagmiddag weer terug met de helicopter. Helaas niet gelukt, hij is nu uitsmijter
Gepensioneerd echtpaar (eerder beschreven, ontmoet in Nanutarra, WA): in 2 maanden op de fiets van Darwin naar Canarvon. Ze zijn 2 maanden onderweg om hun zoon te bezoeken.
Gekke fietser: Ontmoet tussen Darwin en Broome. Een man die een aantal jaar geleden is begonnen met fietsen en zal blijven fietsen zolang hij maar onderweg baantjes kan krijgen. Zijn verblijf? dat is zijn tent langs droge rivierbeddingen.
Zuid-Koreanen: het zijn er nogal wat, maar het gaat mij om de engelse namen die ze aannemen. Hun eigen naam is blijkbaar niet uit te spreken.
Een aantal uitschieters: Sun, Joy, Giante
Josephe (een Italiaan, ontmoet in Whariwharingi, Abel Tasman Park, Nieuw Zeeland): Prototype van de geitenwollensokken brigade. Hij zette thee van kawakawa blaadjes (die groeien naast het hutje), had allerlei adviezen over wandeltochten, bakte zijn eigen brood, speelde met zijn baard als hij praatte en las boeken over “verlichting” en had bijzonder veel ervaring met het hakken van hout (iets wat medehutbewoners nogal eng vonden, misschien iets te veel horror films gezien).
Dat de lijst mag blijven groeien
26-09-09 update: Josephe de Italiaan
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: all blacks, christchurch, coronet peak, fregburger, haka, kiwi experience, milford sound, Nieuw Zeeland, queenstown, september, snowboarden, te anua
Nadat alle adrenaline uit mijn lijf was gestroomd (van de canyon swing) was het tijd voor welverdiende rust. De volgende dag zouden we namelijk naar Milford Sound gaan. Kort door de bocht: een fjord die het vermelden waard is op de werelderfgoedlijst. Momenteel genomineerd voor de lijst van wereldwonderen.
’s Ochtends om 08:00 opgepikt door Cheese, een geweldige buschauffeur. Hij heeft ons in 4 uur via Te Anua naar Milford Sound gereden. Leuke stops gemaakt en hij had wat te vertellen, maar niet te veel . Wat betreft Milford Sound wil ik graag de foto’s laten spreken. Het is onwerkelijk mooi. Ze zijn gestopt met tellen van watervallen, zoveel zijn het er.
Na een boottochtje van 2 uur en een terugreis van 4 uur (onder tussen met veel plezier naar ‘The Indian‘ gekeken) aangekomen in Queenstown. Gaar als boter en hongerig naar de Fregburger gelopen. Vervolgens 25 minuten gewacht op een hamburger! Hij was erg lekker maar 25 minuten is ronduit dramatisch. Vooral als je een open keuken heb en je ziet 8 mensen werken aan 1 uitgifte luik. De volgende dag niet zoveel uitgevoerd behalve een bezoekje aan het reisbureau gebracht te hebben.
Daar hebben Fleurre, Adam, Nick, Claire (allen busreizigers) en ik een tochtje met een gondel geboekt welke eindigde in een haka voorstelling.
Haka is de naam van een groep ceremoniële dansen van de Maori’s uit Nieuw-Zeeland.
Leuk om te zien maar een beetje een vervanbedshow omdat ik helemaal niets weet van de Maori’s
Met de gondel weer terug en op naar de lokale hostelkroeg om de rugby wedstrijd: All Blacks – Springboks te bekijken. Een potje Nieuw Zeeland – Zuid Afrika werd een stuk interessanter omdat er een aantal Zuid-Afrikanen in de bus zaten (deze slimmerts hadden al een weddenschap verloren, daardoor moesten ze in het ijskoude zeewater zwemmen hehe).
Voordat de wedstrijd begon werd er een haka uitgevoerd.
(AB Vs England 2004 haka)
Ondanks de haka hadden de zuid afrikanen toch gewonnen en konden weer verder met avond.
De volgende dag uit mijn bedje gekropen en met Fleurre en Adam vertrokken richting Coronet Peak. Daar mochten we een dag lang gebruik maken van gehuurde kleding, snowboard en accesoires.
Omdat het einde van het seizoen in zicht is, was de bustocht richting de piste vrij groen. Verontrustend groen zeg maar.
Gelukkig bleken de pistes in zeer goede staat te zijn. Jammer dat de zon de sneeuw verpeste nadat de dag vorderde. Gaaf om weer op een plankje te staan! Heel veel lol gehad met Mark (een Aussie uit Merlbourne) en met mijn handen in mijn haar gekeken naar Fleurre en Adam. Ze wilden zo graag maar een slechte leraar en geen aanleg resulteert toch in rare valpartijen en beurs achterwerk
Ondertussen aangekomen op een maandag. De dag waarop we heel de dag in de bus zouden bivakkeren om in Christchurch te belanden. Door lekker veel te slapen was het een korte busreis.
Na 2 weken lol te hebben gehad, ging het laatste deel van de groep toch echt uit elkaar vallen. Fleurre & Adam & Nick naar het noorden (met verschillende bestemmingen), Scott naar Auckland (noorder eiland) om in een bar te gaan werken. Wat ik ga doen? Dat ben ik nu aan het uitzoeken.
Achteraf zal ik het vast wel vertellen
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, canyon swing, new zealand, queenstown, september
Vanmiddag aangekomen in Queenstown. Eerst een bezoek gebracht aan PuzzleWorld waar we een ochtendje het kind in ons mochten loslaten.
’s Middags een groepsfoto gemaakt en vervolgens zijn Scott en ik in een busje gestapt richting de canyon swing. Het was zo gaaf!
