Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, bruiloft, hyatt hotel, jaguar, joondalup, november, OV, slijterij, werken
Ondertussen blijkt dat terug bellen na proefperiodes en sollicitaties een serieus probleem is. Na de proef bij de slijterij werd er niet terug gebeld op de opgegeven dag. Dus ging ik vrolijk verder met werken bij de uitzendbureau’s en op zoek naar andere baantjes.
Het eerste baantje wat op de proppen kwam was werken tijdens een paardenrace. Ditmaal was het de Perth Cup. Kleiner van opzet en op een zaterdag (in plaats van een dinsdag!) maar erg gezellig. Mocht heen en weer rennen om de bar te bevoorraden en wat drankjes uitserveren. Tijd vloog voorbij en binnen de kortste keren mochten we weer naar huis. Sarah, Chris en ik waren namelijk alle drie aan het werk tijdens de race.
De zondag en maandag die erop volgde werden gevult met advertenties afstruinen. Heel erg leuke advertentie voor een scheidsrechter op een paintballbaan. Erg leuk, ben nooit meer terug gebeld 
Een week later dan afgesproken werd ik gebeld door de slijterij. Ik mocht 3 dagen komen werken!
De komende weken mag ik op komen draven op woensdag, donderdag en vrijdag. Joepie!
De dagen dat ik mocht werken, vlogen voorbij. Leuk werk en je bent heel de dag bezig.
De zaterdag erna ben ik gaan werken in het Hyatt hotel, te Perth City. Mocht hapjes en drankjes serveren op een bruiloft van 45 man. Maar voordat het zover was mocht ik plakken boter in stukken hakken 
. Een Ier trouwde met een Thaise dame waardoor er een vrolijkje mix van mensen ontstond.
Omdat de monteur een weekje op vakantie was, er moesten nog wat onderdelen worden besteld en er een race (georganiseerd door zijn collega) tussendoor kwam, staat de Jaguar nog steeds in de garage. Het reizen naar werk vind nu dus plaats in het OV . Het is even niet anders. Hoop binnenkort te horen te krijgen wanneer de auto klaar is.
Tot die tijd wordt er poker gespeeld, tv-series en dvd’s gekeken.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, bar, jaguar, merlbourne cup, november, paintball, slijterij, werken
Dus terug in Joondalup, werk zoeken. De garage (Franzone) had pas tijd op de 9de van november, dus tot die tijd maar zoeken naar een baantje. Tom bleek te hebben gereageerd op een advertentie in de krant. Het was zo’n foute advertentie: “snel geld verdienen?” of iets dergelijks. Wat bleek, het was een bedrijf was telefonische verkoop doet voor een telecom aanbieder. De volgende dag met zijn vieren naar het kantoor afgereisd en jawel een groepsinterview
Ik kan maar een korte periode werken dus ik heb het helaas niet gehaald. Niemand trouwens. De enige (Tom) die was uitgenodigd voor de training haakte de tweede dag al af.
De weken die daar op volgde waren gevuld met rondbrengen van CV’s en aanmelden bij uitzendbureau’s. Na een periode van bellen bleken we te kunnen werken op de Melbourne Cup op Ascot racetrack te Perth. Melbourne Cup draait om een race van 5 minuten en werd dit jaar gehouden op een dinsdag. Geheel Australie ligt plat, de race zelf wordt in (natuurlijk) Melbourne gehouden maar in de rest van het land worden races gehouden. Nu hadden ze een paar bartenders nodig. Geen probleem!
Nu bleken Tom en ik te werken in de Phillip Morris tent. ’s Ochtends kwamen we aan op de race en bleek dat Tom de supervisor was van de bediening. Nu had hij geen enkele ervaring in de horeca
Na een uurtje bleek dat Tom ook verantwoordelijk was voor het eten. Hihi, kreeg spontaan promotie tot supervisor. Dus na een paar uur een koud-buffet gevuld te hebben en te hebben gekeken naar een paar hoedjes, zat mijn dag erop.
Ondertussen had Owain (zoon van Len & Pauline) mij een telefoonnummer gegeven van een collega in Joondalup. Na een tijdje heen en weer te hebben gebeld, kon ik een dag proef draaien in een slijterij. ‘HALLO! Ben geboren naast een slijterij!’. Het maakte helaas geen indruk en moest nog steeds een proefdag lopen (onbetaald). Het gaat om een ‘drive-through bottleshop’. Kortom auto rijdt de shop in, besteld een krat bier en rijdt weer weg. Fijn werk.
Ondertussen zijn we naar Britney Spears geweest! Met zijn 4′en op pad naar een concert waar ik dacht NOOIT naar toe te gaan. Het bleek een leuke show te zijn, Britney Spears moest het niet van het zingen maar van de show hebben. Geen verdere uitleg nodig. Britney Spears in een politieuniform is wel leuk daarentegen
De volgende zaterdag kon ik werken in het Challenge Stadium tijdens een basketball wedstrijd. Langs het veld waren een aantal VIP stoelen neergezet met een gastheer. De gastheer verzorgde de drankjes en maaltijden. Mijn functie van de avond was het vullen van de bak (gevuld met ijs en drank) en uitserveren van de maaltijden. Zo gezegd zo gedaan en op naar huis.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, bar, britten, jaguar, joondalup, november, oktober, perth, werk
Zo dat gaat een verhaaltje worden: zal het maar opdelen in een paar deeltjes
Introductie:
Len, Pauline en Owain: heb ik ontmoet toen mijn brood was opgegeten door een kangaroe in Exmouth. Fijne tijden.
Jason: Woonachtig in Perth, ontmoet in Derby.
Chris, Richard, Sarah & Tom: huisgenoten in Joondalup, behalve Tom allen ontmoet in Darwin.
Franzone: Jaguar dealer.
Hoofdstuk 1: Gereis
We gaan terug in de tijd, zo rond 16 Oktober. Die dag lag ik in het zwembad in Perth en ’s avonds was het housewarming feestje van Chris en Rich. Dat bleken Chris, Richard, Sarah en Tom te zijn
Ingetrokken op de bank en nooit meer vertrokken. Einde verhaaltje 
OK nu de langere versie: feest was gezellig. Joondalup zit vol met Engelsen dus een aantal familieleden van het viertal kwamen langs. Uiteindelijk geëindigd met een groepje straffe cider drinkers en op naar bed (cq bank).
Wilde het viertal niet al te veel tot last zijn dus ik had een reservering voor de rest van de week in een hostel in Perth. Maar ze vonden het wel erg gezellig dus ik kon blijven. Fijn plan:
- Beetje TV kijken
- Wachten totdat ik de auto kon ophalen (de eigenaar van de stalling, Len, was op vakantie)
- Naar Bunbury rijden en weer aan de slag als schoonmaker.
Niet dus! Waarom niet? Dat leg ik zo uit. Ondertussen was het gehele huishouden bezig met het zoeken naar een baantje, behalve ik. Ik had namelijk al een baantje in Bunbury (dacht ik).
Toen het eindelijk de 26ste was kon ik opstijgen van de bank en naar Mandurah reizen (per trein) om de auto op te halen. Aangekomen bij het geweldige huis van Len & Pauline bleek de auto er ook nog te staan. Toch fijn, als je de sleutels erin heb achtergelaten
Twee dagen discussie gehad met Len over de verzekering/APK van de auto. Na veel bellen en mailen bleek het mogelijk te zijn om de auto te keuren in Perth (en niet in Sydney!). De lokale ANWB had het voor mij zwart op wit gezet en ik kon een afspraak maken bij een keurstation.
Volgende dag de auto afgegeven voor de keuring. De APK verloopt eind december maar ik wilde er vroeg bij zijn. De auto werd afgekeurd op scheurtjes in de remleidingen en teveel speling op de wiellagers. KLOTE! Heb het gereedschap niet voor het ontluchten van de remleidingen, laat staan het vervangen van wiellagers. Op naar Franzone, de jaguar-Piaggio dealer
OK, terug naar Len & Pauline. Even nadenken. In Bunbury zal ik de auto dagelijks gebruiken en dat lijkt me niet verstandig met gammele wiellagers. Andere optie: auto parkeren bij Len & Pauline, terug naar Joondalup en daar werk zoeken. Werk zoeken waar je geen auto voor nodig heb.
Zo gezegd, zo gedaan. Terug naar Joondalup en ’s avonds de eerste 2 meldingen van overlast gescoord
Ingedeeld onder: Van alles nog wat
… maar ik heb ze gevonden! De Ruijter vlokken 
Update over de afgelopen maand volgt. Ben alleen even aan het stoeien met de hoofdstuk indeling
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, housewarming, oktober, perth
Lieve lezers,
Ben weer terug in Perth. Ben bezig aan een 34 urige marathon wakker blijven aangezien ik weer eens niet kon slapen in het vliegtuig.
Weer in Perth is GEWELDIG! Zwembad naast het hostel is weer geopend en het ziet er goed uit voor de komende dagen. Eerst ff orde op zaken stellen en dan zien we wel waar we terecht komen.
Eerste doelstelling: housewarming van Chris & Rich
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, auckland, bone carving, curry, east as, hey sheep, Nieuw Zeeland, oktober, paardrijden, pedro, perth, roggen voeren, rotorua, stingray, sunrise, taupo, whale rider, zonsopkomst
Maandag 5 oktober bij Tasman Bay Backpackers (Taupo) opgehaald door een klein Kiwi busje. In dat busje zaten Catriona en Johnny, mijn 2 medereizigers op de East As tour. Later zouden Natalie en Gillian er nog bij komen. De bestuurder? Dat was Pedro, gouden kiwi!
Vanwege het slechte weer werd het reisschema omgegooid en zouden we eerst naar Te Kaha rijden. Niet zo heel veel bijsters over te vertellen aangezien we alleen maar aan het rijden zijn geweest. Een paar foto’s kunnen maken maar voorderest weinig nieuws onder de zon.
’s Middags aangekomen in Te Kaha, bij de (jawel) Te Kaha Lodge. Daar werden we verwelkomt door een familie die hun huis ter beschikking had gesteld voor backpackers. Tenminste zo leek het, de gehele familie lag op de bank TV te kijken terwijl wij gebruik mochten maken van de rest van het huis.
Zo was er ook een bubbelbad, buiten, in de regen, in de stromende regen. Het bubbelbad was warm dus de regen namen we voor lief en we zijn er maar in gaan zitten. Na een half uurtje was de regen toch echt niet leuk meer en werd de poging gestaakt.
Terug naar het koelruimte om een biertje te pakken. Daar stond ons een verrassing te wachten: een paar jongens hadden een wild zwijn gevangen en hing nu in de koelruimte. Koel toch en een beetje vreemd
De volgende morgen (dinsdag alweer) werden we richting het uiterste puntje van de oostkust vervoerd. Daar stond ons de vuurtoren (oostelijkste puntje van Nieuw Zeeland = plaats waar je als eerste de zonsopkomst van die dag kan bekijken) te wachten. Na een stevige klim, hadden we een mooi uitzicht over de kust.
Hierna reed Pedro naar ons verblijfplaats voor die avond, een boederij. Heel de morgen geweldig weer gehad maar het was weer begonnen met regenen (storten zeg maar). Daar mochten we paardrijden, sieraden uit been maken en een hangi als maaltijd.
Vanwege het verschrikkelijke weer werd het paardrijden verplaatst naar de volgende morgen. De hangi ging ook niet door, helaas. De rest van de middag werd besteed aan het spelen van tafeltennis, sieraden maken, kampvuur maken in een plas van water (gelukt!) en het kijken van Whale Rider:
Woensdagochtend stond in het teken van de zonsopkomst (eerste van die dag ole ole) en paardrijden. In het gastenboek stond vermeld dat de hond Tucs je naar het strand zou brengen. Zo gezegd, zo niet gedaan.
Tucs had zin in een wandeling maar niet in het strand. Een half uur wandelen (in het donker!) werd een 2 uur durende wandeling. Tegen de tijd dat we in de gaten hadden waar we waren, was de zon allang opgekomen . Hond vervloekt, terug gelopen en klaargemaakt voor het paardrijden.
De laatste keer dat ik op een paard zat, was bij John Holster (samen met Jaap en Jap Pap) en was ik verre van gelukkig. Dat was in een bak. Nu moest ik heuvels beklimmen, afdalen en rivieren oversteken. Dat alles op een paard van 17 handen oftwel 172 cm hoog. Ik zeg er voorderest maar niets meer over. Leuk was anders dat moge duidelijk zijn.
Woensdagmiddag reden we naar Tatapouri, waar we naar Auntie An gingen. Maar voordat we er waren werd er HEY SHEEP gespeeld. Aangezien er meer schapen dan mensen zijn, waren er voldoende schapen om te laten schrikken. Opstelling is alsvolgt:
1. Kiwi busje stopt langs de weg.
2. Wacht tot alle schapen stil staan
3. Schreeuw zo hard mogelijk: HEY SHEEP!!
4. Tel hoeveel schapen er wegrennen (lopen telt niet)
De gelukkige winnaar was Catriona, 20 schapen. Ik kwam niet verder dan 2 
Auntie An had van alles te vertellen over het houten huis waar een aantal scenes van de film zijn opgenomen. Ze had voornamelijk veel te vertellen over haar cultuur. Zoals ik al eerder vertelde: een beetje vervanmijnbedshow.
’s Avonds aangekomen bij het hostel waar we ook roggen gingen voeren. ’s Middags konden we alleen koffie/thee drinken en wachten op het avond eten. Het voeren was namelijk geannuleerd vanwege het hoge water. Nu zouden we gaan voeren tijdens zonsopkomst!
Wederom de volgende morgen vroeg uit bed en gelijk in een waadpak, om vervolgens haring te voeren aan de roggen. Het voeren van haring ging aardig, alleen de roggen kwamen niet opdagen
Dan maar ontbijten en spullen inpakken.
De rest van de dag werd gevuld met rijden en lunchen. Op de laatste dag (donderdag) werden we naar Rotorua gebracht. Tijd voor een wasje en een lange douche. Catriona bleef in Whakatani (spreek uit: Fakatani)
en de rest van het groepje verbleef in Rotorua YHA.
Na de was-ellende (2 wasmachines is echt te weinig voor een hostel!) op naar de Indiër om (jawel, daar istie weer!) een ‘curry’ te eten
De volgende morgen ging iedereen zijn eigen weg. Ik bleef achter in Rotorua, beetje uitslapen en rond kijken in Rotorua. Tenminste als het niet regent
Volgende week op naar Bay of Islands om uiteindelijk in Auckland terecht te komen. Vanuit Auckland vlieg ik weer terug naar Perth.
Daar heb de dag na aankomst alweer een feestje op de planning staan .
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, ferry, kiwi experience, museum, nakedbus, nelson, Nieuw Zeeland, picton, september, taupo, te papa, wellington
Ben zondagochtend rond 09:00 op een ‘NakedBus’ gestapt en vertrokken richting Picton. Vanwege mijn uitstapje naar Abel Tasman moest ik zelf vervoer regelen naar Picton. Dat kon in de vorm van een busmaatschappij genaamd: NakedBus. Ik had het geluk om te worden ingedeeld in een busje voor 15 personen met 14 andere mensen. Kortom: opgevouwen in een sardienenblikje voor 2 uur
Aangekomen in Picton stond een Kiwi Experience bus op me te wachten. Samen met een Kaley (een Amerikaanse uit Arkansas) en haar moeder op de ferry gestapt. Een blondine van 1.65 die verteld dat ze op hert jaagt en dat met een zeer grappig accent doet, heeft mijn volle aandacht.
Na de ferry zou ik weer op een Kiwi busje stappen dus ik had tijd genoeg om de rest van de groep te leren kennen. Het was tenslotte maar een groepje van 5.
In een kamer gekropen met Ben en Ossy (Britten). De film ‘Inglorious Basterds’ gezien en rondt gelopen door Wellington. De volgende dag stond Te Papa op me te wachten.
Te Papa is een museum in Wellington. Behalve tentoonstellingen over de aarde, Nieuw Zeeland en verschillende bevolkingsgroepen zijn er gedeeltes toegewijd aan een van de grootste inktvissen die is gevangen en (ole ole ole) Formule 1.
In het F1 gedeelte konden verschillende auto’s worden bewonderd en was er een tijdlijn met de geschiedenis weergegeven. De verschillende feitjes en uitgestalde onderdelen waren erg leuk. Een velg met band was uitgestald zodat je hem kon oppakken. Onvoorstelbaar licht! De versnellingsbak bestaat uit rechte vertanding! Niet de trapezium (schuine) vertanding die we kennen in de auto’s die wij gebruiken (op de achteruit na dan).
Op een dinsdag was het tijd voor een wasje en de rest van Te Papa. Even een kijkje genomen in Mac’s Brewery en toen was het tijd voor een ‘curry’. Ja, indisch eten staat steeds vaker op het menu .
Toen woensdag was aangebroken ben ik naar de Weta Cave geweest. De animatie studio waar onder andere Lord of the Rings is gemaakt, heeft een klein winkeltje met bijbehorende ‘behind the scenes’ werk. Erg leuk om al de verschillende films van Peter Jackson te zien. De mensen die er werken hebben het voornamelijk over het ‘herbeleven van je kindertijd’. ’s Avonds uit eten met Kaley bij Chow. Een Japanner met een jarig zestig interieur, vreemd maar wel lekker.
De donderdag werd gevuld met het bezoek aan de World Press Photo tentoonstelling. Veel foto’s waren gericht op de oorlog in Georgie en de economische crisis. Daarna eten gekookt en het internet bijgewerkt. Vrijdagmiddag had ik een afspraak met Reuben, een staatsecretaris van Handel met een Nederlandse moeder. Hij had me uitgenodigd voor lunch in het parlementsgebouw. Het parlementsgebouw heeft de vorm van een bijenkorf. Erg leuk om te zien en Reuben kon een aardige indruk geven van het ‘behind the scenes’ werk van/voor een minister.
Zaterdag was bestemd voor het reizen van Wellington naar Taupo. Kleine verrassing was dat de buschauffeur van een eerdere reis (Christchurch – Queenstown: Cam is zijn naam) mij nu naar Taupo bracht.. Aangezien het maar een groepje van 4 was, konden de gebeurtenissen sinds Queenstown uitgebreid worden doorgenomen.
Onderweg konden er foto’s worden gemaakt van Mt. Doom (uit Lord of the Rings) en werden er wat verhaaltjes verteld over Lake Taupo. Blijkbaar past Singapore erin en is het ontstaan door een vrij heftige vulkaan explosie. (FF tussendoor, het zuidereiland is ontstaan door het botsen van tektonische platen en het noordereiland is een vulkanisch eiland).
Dezelfde middag nog kunnen genieten van de vulkanische activiteit. Er is namelijk een waterval die eindigt in een rivier. Die waterval is opgewarmd door een lavastroom 1,5 kilometer verderop. Dat is toch fijn om je achtertuin te hebben!
’s Avonds hebben we (het kleine bus groepje) naar een bokswedstrijd gekeken in een lokale kroeg. Het leuke was dat er heel veel Kiwi’s (lokale bevoling dus, niet de vogels) aanwezig waren. Tijdens de laatste wedstrijd (Cameron – Tua) was iedereen druk aan het juichen en werden er veel weddenschappen afgesloten. Cam had binnen 2 ronden 50 NZ$ verdient. Nog een paar Tui biertjes en toen op weg naar bed. Lekker slapen.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, acer arena, Australie, coldplay, flickr, maart, schmap, sydney
Helemaal vergeten! Tijdje terug kreeg ik een mailtje dat één van mijn foto’s zal worden gebruikt voor schmap.com!
De foto is gemaakt tijdens het Coldplay optreden in de Acer Arena, Sydney
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, abel tasman park, anchorage, bark bay, boot, gabriela, kiwi experience, nelson, Nieuw Zeeland, picton, september, th rijswijk, totaranui, wandelen, whariwharingi
Van Kiwi Experience zijn ze zo vriendelijk om je te voorzien van een boekje. Dit boekje bevat je route en andere uitstapjes. Handig, aangezien er door de alcohol nog weleens wat wordt vergeten.
Toen ik in de bus zat richting Picton om het zuider eiland te verlaten bleek dat het Abel Tasman park op het zuider eiland lag en niet op het noorder eiland. STRESS! Het park schijnt heel erg mooi te zijn en de ferry was al betaald. Na veel bellen kon alles worden verzet en binnen een halfuur was duidelijk dat ik zou overstappen naar een andere bus.
Abel Tasman ligt namelijk dichter bij Nelson dan Picton. In Picton moest ik wachten op de andere bus om naar Nelson te reizen. Wachtend op deze bus zag ik twee zee bekende gezichten. 2 meiden die op de TH Rijswijk (ik weiger de naam Haagse Hogeschool te gebruiken PUNT) zaten! Jolien en Heidi waren nogal verbaasd dat ze een Nederlander van dezelfde hogeschool tegenkwamen. Dusja ik kon WEDEROM een praatje maken.
Halverwege de busreis kreeg ik de aandacht van een Braziliaanse die een rij voor mij zat. Gabriela ging namelijk vier dagen wandelen door Abel Tasman. In haar eentje, dacht ze. Ze was erg blij dat ik hetzelfde van plan was! Joepie! Weer een reisgenoot erbij.
Als je in de minderheid van geslacht bent is het verstandig om de vrouwen alles te laten regelen. Tenminste dat heb ik wel geleerd na een paar maandjes reizen . De NL´ers wisten een beter hostel dan dat Kiwi aanraadde en Gabriela had de verblijfplaatsen tijdens de wandeling reeds geboekt. Dus dat was kopiëren en plakken wat betreft mijn dagindeling voor de komende tijd.
Nu komt het: ik wilde wel gaan wandelen maar was er totaal niet op voorbereid. Geen bergschoenen, wel gympen. Geen waterafstotende kleding, wel spijkerbroeken. Geen gedroogd voedsel, wel fruit. Na wat zorgwekkende blikken van Gabriela (en het verzwijgen van het feit dat ik nog nooit 4 dagen had gewandeld met een rugzak) waren we gereed.
De volgende morgen (dinsdag) werden we opgehaald door een busje. Normaal gesproken is dat busje gevuld met mensen die dezelfde tour hebben geboekt. Nu bleek dat busje ook de buurtbus te zijn. De lokale bevolking (op weg naar school of werk) kregen de toeristen behandeling. Ieder (niet-)interessant feitje werd opgedreund door de chauffeuse. Lijkt me erg leuk: 5 dagen in de week zo je dag beginnen (niet dus!)
In Marahau mochten Gabriela en ik uitstappen en beginnen aan onze wandeling. De eerste dag zou 3 duren voor Gabriela en 7 uur voor mij. Er was namelijk maar 1 slaapplek in het eerste hutje, ik koos ervoor om door te lopen naar de volgende. Na 5 minuten had ik er al spijt van. Die rugzak (met 4 dagen eten en kleding) bleek toch zwaarder te zijn dan gedacht. Het weer was geweldig en de uitzichten fantastisch! Dan daar maar op richten.
De eerste 3 uur voelde aan als 6 en toen moest ik er nog 4. Ole! Gabriela achtergelaten bij Anchorage en ik liep door naar Bark Bay. Het wandelpad is voornamelijk in de bergen en geeft prachtige uitzichten op de kust. Echt geweldig om te zien!
Aangekomen in Bark Bay was ik echt gebroken en toe aan bed. Maar natuurlijk (hoe kan het ook anders!): in dezelfde kamer was een 7 jarige ingetrokken. Deze jongedame was met haar vader op pad en kwam er achter dat springen + matrassen een hele leuke bezigheid kan zijn
Er zijn momenten waarop ik wens dat ik meester in voodoo ben.
Gabriela moest de volgende morgen 4 uur wandelen om mij op te pikken dus dat betekende uitslapen! Yes! Nee dus, de 7 jarige was bij het eerste straaltje zonlicht aan het rondrennen.
Rond 11:00 was Gabriela in Bark Bay aangekomen en moesten we nog even wachten voordat het laag tij was voordat we konden oversteken. Rond 17:00 aangekomen in Awaroa, dit maal voelde ik me stukken beter dan de dag ervoor! Het was zo erg nog niet, dat stukje lopen. ’s Avonds bleek dat er een café in de buurt was. De vader had het woord bier laten vallen en dat trok meer mensen aan. Met zijn 6′en vertrokken naar het café. Behalve bier serveerde ze ook maaltijden. Hetzij voor de hoofdprijs. 2 dagen lopen en leven op water, brood en soep bleken voldoende te zijn om een volledig 3 gangen menu naar binnen te werken. Arm maar met een glimlach weer terug naar Awaroa Hut.
De volgende morgen was de glimlach verdwenen, het stortregende. Kan gebeuren maar ik had alleen een regenjas. Net voor de hut ligt een rivier die met laagtij moest worden overgestoken. Er is geen geen hoogtij route. Vanwege de regen lag het waterpeil iets hoger: kniehoogte. Dat betekende dus schoenen uit, blote voeten, ijskoud water en de bodem van de river was bedekt met schelpen . Om gewicht te besparen had ik besloten om mijn slippers thuis te laten. HEEL HANDIG!
Vanwege de regen en de rivier heb ik het heel de dag koud gehad. 5 uur lopen is dan ineens heel lang. Ik was niet de enige dus Gabriela en ik hebben nauwelijks met elkaar gesproken (de dagen ervoor werden gevuld met verhalen, raadsels, spelletjes etc).
Na 5 uur wandelen aangekomen in Whariwharingi. De laatste verblijfplaats van onze wandeltocht. Gelukkig waren er al mensen aanwezig in het hutje: de kachel brandde. Een van deze bewoners heette Josephe (een Italiaan). Prototype van de geitenwollensokken brigade. Hij zette thee van kawakawa blaadjes (die groeien naast het hutje), had allerlei adviezen over wandeltochten, bakte zijn eigen brood, speelde met zijn baard als hij praatte en las boeken over “verlichting” en had bijzonder veel ervaring met het hakken van hout (iets wat medehutbewoners nogal eng vonden, misschien iets te veel horror films gezien). Met recht genomineerd voor de lijst “wereldreizigers”.
De volgende morgen was gelukkig alles opgedroogd en opgewarmd. Buiten was het weer nog steeds slecht. Gelukkig hoefde we ‘maar’ 3 uur terug te wandelen naar de plaats waar we werden opgepikt: Totaranui.
We werden opgehaald door een watertaxi die moest aanmeren in de branding aangezien er geen steiger aanwezig was. De taxi liet het anker uit en liet de ketting vieren totdat de loopplank het strand raakte. Nu moesten wij alleen timen wanneer we erop sprongen. Wanneer de golven terug trokken, ging de boot omhoog vanwege de aankomende golf. Toch gelukt
Er werd een aantal keer aangemeerd om andere wandelaars op te pikken en vervolgens werden we gedropt in Marahau. Waar er wederom een ‘buurtbusje’ op ons stond te wachten. Muziek aan, chaufeur uit en slapen. Uiteindelijk aangekomen bij Tasman Bay Backpackers in Nelson.
Daar kon ik alles laten drogen, wassen, drogen en het internet bijwerken.
