PimViergever.nl

Het was weer zo ver, kostuums moesten worden gemaakt en bier werd er gedronken: Carnaval…
Tenminste, de zuiderburen van onze provincie en wij waren op bezoek.

Het was voor mij de tweede keer dat ik meeging. Na vorig jaar letterlijk besmet geraakt met het ‘virus’.
Enige verschil met vorig jaar was dat de kroeg waar we verzamelden verbouwd was en dat ik nu (eindelijk) lid ben van de plattelands jongeren. De PJED organiseert deze carnavalstocht. Het kost geen klap (5€ voor leden) en je wordt met een touringcar opgehaald en afgezet in Numansdorp.

In de kroeg kwam ik de eerste bekende al tegen. Een goed vooruitzicht voor de rest van de avond.
Op mijn vakantie in Tsjechië waren we er achter gekomen dat het niet verstandig is om B. vd L. de geestelijke leiding over de bierpot te geven. Daarom zouden we het anders aanpakken, een vrouw zou de pot beheren. Alleen ze had het op een herenakkoord gegooid met B. dat hij zou bestellen. Fout boel dus.
In de verzamelkroeg (Café - Restaurant Rust Wat) stond er dus al meer bier dood dan op een gemiddelde begrafenis.

Nadat we weer veel te lang hebben gewacht in de kroeg, zijn we eindelijk vertrokken. Even een kaartje gerolen met iemand zodat ze bij haar vriendinnetje kon zitten en ik bij de gekken.
Ik had een overall aan met daaronder een isolatieschuim, een handdoek en een kussen. Kussen leek me wel handig omdat ik had gepland om te blijven overnachten in mijn auto. De mening dat ik weer op mijn oude gewicht was, werd door iedereen gedeeld. In de bus kwam ik erachter dat mijn kostuum vrij asociaal was omdat ik letterlijk 2 stoelen nodig had om te kunnen zitten.

Flessen bier werden uitgedeeld in de bus en de medleys vlogen door de bus heen alsof een plaatselijk zangkoor op pad was.
Op een gegeven moment vloog er zelfs een fles bier, waar dat over ging weet niemand.

Nadat we uit waren gestapt op Roosendaal Centraal, is er geloof ik door 50 personen geürineerd. Iedereen stond overal te zeiken. Toen bleek dat mijn kostuum nog een nadeel had: ik kwam lengte tekort
Vorig jaar waren we de eerste kroeg binnengevallen, die we tegenkwamen. Een of ander hotel wat eigenlijk gesloten was. Dit jaar dus weer hetzelfde kunstje geflikt.
De barman dacht slim te zijn en begon gelijk bier te tappen, fout! Wij waren op zoek naar plezier en dat is meerdere straten verderop, dus weg waren we. Geen enkel biertje gedronken, daagg!

De tweede kroeg waar we kwamen was het wel raak. Leuke sfeer en gezellige mensen. Alleen de carnavalskraker van de Dikke Lul Band (met de ontroerende tekst: ..als ik je k*t lik, proef ik stront..), zorgde voor verbaasde gezichten bij de meesten.
Op dit moment was ik al ongeveer 2/3 van de totale groep kwijt. Één individu had een schijnwerper op zijn helm gemonteerd (die werkte ook nog!) en zelfs die persoon was ik kwijt.
Toen maar met een paar meiden mee! Hè wat erg.

In Roosendaal heb je volgens mij maar een paar grote straten die allemaal uitkomen op ‘het plein’. Of mijn oriëntatie was naar de klote en ik heb iedere keer geluk gehad. Op dat betreffende plein en de straten daarom heen borst het van de kroegen en tenten die daarop lijken. Overal zijn mensen, maar omdat het zo koud was (-2), was het nu stervens druk in de kroegjes zelf en daar buiten was het rennen voor je leven naar de andere kroeg zonder kou te vatten.
Nu bleek mijn kostuum een voordeel te hebben, echt koud heb ik het nooit gehad.

Ik ben overal en nergens geweest, vraag me niet wat ik precies heb gedaan. Ik weet alleen dat ik in ieder geval bier heb gedronken en dat deed ik (volgens mij) in de volgende tenten: La Ventura, Moeder Overste, de Heksenketel en Hollandia. Ik geloof dat ik in 30 kroegen ben geweest maar ik weet de namen gewoon niet!

Ondertussen regelmatig wat gegeten, her en der. De loempia’s waren van uitstekende kwaliteit. Patat in de shoarmatent was minder maar de gezellige eigenaar maakte een hoop goed.

Rond 02:00 afgetaaid en richting bus gestrompeld. Om 02:15 zou de bus vertrekken en wachten doet hij niet hor!
D. van D. en ik hadden besloten dat alleen vrouwen met cup D bij ons de bus in mochten. We waren alleen vergeten dat die er niet bij waren (Fransje heeft groter ).
Dus D. en ik zijn maar in de bus gaan zitten met 4 vrouwen en wat ongeregeld. De gekken zaten in een andere bus dus ik tenminste een goed gesprek voeren met de desbetreffende dames.

Aangekomen in Numansdorp, heb ik mijn kussen aangeboden aan een van de mede-carnavallers om op te gaan zitten. Ik werd namelijk opgehaald (in plaats van slapen in een koude auto!). Toen bus 2 ook aankwam bleek dat ik eventjes vermist was, maja ik zat lekker ruim in bus 1.

Nadat ik lekker uitgeslapen ben, heb ik de volgende carnaval-collectie gevonden. Om nog even in de sfeer te blijven. Het is tenslotte nog carnaval tot dinsdag!

In de Rails (ja daar is tie weer!) staat er een rubriek Hap Hallo. In deze rubriek probeert de ene onbekende de andere te bereiken via zo veel mogelijk hints. Volgens mij een onmogelijke opgave maar dit geheel terzijde.
Renske de Greef is schrijver en ze mocht reageren (samen met collega Adriaan Jaeggi) op een aantal stukjes uit heden en verleden. Het stukje heet “Bramen vissen” en daaronder staat de reactie van R. de G.

Bramen vissen

Vermoedelijk op weg naar school, kom je nietsvermoedend naast me zitten in de trein vanuit Utrecht CS. Je trekt een pak rodevruchtenyoghurtdrank open en ik maak een opmerking over de heerlijke geur - terwijl ik eigenlijk had willen zeggen dat die chemische geurstoffen enorm stinken. Bij station Duivendrecht vraag ik je of je toevallig een hengel bij je hebt. Zodat ik bramen voor je kan vissen. Je schudt lachend je hoofd: je bent niet hongerig. Toch zou ik een keer echte vruchten voor je willen plukken. Doen?

De Greef: Als ik in de trein zit en eet, zendt mijn lichaamstaal een sterk signaal uit: ik kruip weg in de bank, schrijf “ik heb vogelgriep” op mijn voorhoofd en sis gevaarlijk naar iedereen die langsloopt. Volgens mij is het heel logisch dat je je afzondert om te eten, zoals aapjes ook hun harige ruggen naar elkaar keren om te genieten van een knerpende madesalade (denk ik). Als ik in de trein zit en een vrouw ben, hoop ik ook nog een ander signaal af te geven: gebruik mij nooit voor een openingszin. Nooit eigenlijk, alsjeblieft. Sinds een jongen in een discotheek ooit olijk een blikje kattenvoer uit zijn rugtas haalde om me vervolgens te trakteren op: ‘Mag ik vanavond jouw poesje voeren?’ is mijn tolerantiegrens danig gezakt. Wat is er ooit gebeurd met: hoi, ik ben Renske?

Vandaag lag er inde trein een verse uitgave van Rails. Er staan altijd wel zaken in die mij aanspreken, zoals een leuk interview met de heren van Kraak & Smaak.

Deze editie bevat een stuk over weblogs. Ik was dus gelijk geboeid. Ik zocht een manier om mijn ‘dingetjes’ op mijn manier mede te delen (lees: niet te vergeten), dat werd een website en al vrij snel was een weblog geboren. Ongeveer 4 jaar te laat, maarja als ik het maar naar mijn zin heb.

Hier een paar uitspraken over weblogs:

Vroeger moest je eerst een boek hebben gepubliceerd bij een gerenommeerde literaire uitgever voor je je ’schrijver’ mocht noemen. De uitgeverij was een zeef die bepaalde wat de moeite waard was en wat niet, of wat te verkopen was en wat niet. Tegenwoordig noem je een website ‘een literaire weblog’ en viola: je bent een schrijver. Sinds er een jaar of vijf geleden gratis software voorhanden kwam, kan iedereen op eenvoudige wijze een weblog bijhouden. Je tikt wat je kwijt wilt in een venstertje, drukt op een knop en de hele wereld (in theorie, in de praktijk ben jij het voorals nog vooral zelf) wordt deelgenoot van jouw belevenissen, zielenroerselen, grappen, ergernissen, meningen en taalfouten.

Inleiding van “Ik blog dus ik ben schrijver” van Bert Natter

Ingmar Heytze noemt weblogs, in dit artikel, een ‘gratis fopspeen’ voor amateur-schrijvers die zijn geweigerd door uitgevers:

Webloggend in letterenland kloppen mensen elkaar met geestdrift de schouders blauw. Absolute prutsers vinden elkaar bijzonder getalenteerd, analfabete brekebenen zijn het er roerend over eens dat ze onbegrepen genieën zijn.

Bert Natter volgt daarop:

……Dat is het probleem in een notendop: een blogger is niet alleen de schrijver van zijn stukken, hij is er ook de redacteur van. Iedereen die niet suïcidaal is, vindt zijn eigen leven waarschijnlijk behoorlijk interessant. Als je weinig gevoel voor relativering hebt, zet je al gauw elk wissewasje en elke verbale oprisping online……..

Walter van den Berg is schrijver en logger:

……Een weblog kan lang bestaan. Ik heb vanaf 2001 gelogd, maar een stukje op een weblog is zo goed als verdwenen als er een nieuw stukje bijkomt. Als je op maandag een pareltje schrijft en op een dinsdag een zutstukje, dan leest de bezoeker die maandag niet is geweest dat zutstukje van dinsdag. Dus een weblogger mag van mij zeggen dat ‘ie literatuur maakt, maar hij of zij maakt eigenlijk stukjes. Voor het archief dat niemand meer leest.’

Niels Carels over weblogs:

Zeker nu zo ongeveer iedereen een weblog heeft, waarvan het leeuwendeel volgeschreven wordt door halfdementen, breezertuig en mensen die een heel ander toetsenbord hebben dan ik. Let wel, er zijn genoeg anderen die dit wellicht over mij zeggen, vermakelijk en ja, zelfs literair geschreven zijn. Maar of het dan ook literatuur is.. Nee, ik ben heel erg traditioneel: literatuur moet kunnen branden.

Steven Tabloid heeft een weblog waar het vaak over literatuur gaat:

….Een weblog kan literatuur zijn, maar 97 procent van de logs beschouw ik niet als literatuur. En zelfs het mijne schaar ik niet onder de resterende 3 procent……

Jean-Marc van Tol is de tekenaar van Fokke & Sukke en heeft een stripblog. Dit noemt hij een “plog”. Zijn eigen plog: www.poepoe.nl

Deze halfdementerende analfabeet heeft met plezier deze stukjes overgetikt uit de Rails van maart 2006, gewoonweg omdat hij vindt dat jullie dit niet mogen missen.

Ingenieursbeureau Arcadis stelt voor om putdeksels in drukke straten te vervangen door ventrilatoren om zodoende de uitlaatgassen van auto’s direct te kunnen afzuigen. Vooral voor het probleem van zogenoemd fijn stof (roet die uit dieselgestookte motoren komt) is dit volgens de geleerden een ideale oplossing

Hopelijk blazen die ventilatoren hard genoeg om de geuren van de menselijke uitlaatgassen in het riool te houden!

Omdat ik een aantal jaar geleden voor het laatst naar de Motorbeurs in Utrecht was geweest, was het hard nodig om er maar weer eens te gaan kijken.

Ik heb geen motorrijbewijs en toch kan ik me daar zeer goed vermaken. Het is namelijk niet de grootste verzameling motoren in een hal, die in je leven zal zien.
Je kan er info krijgen over een opleiding tot motortechnicus, een draaiplateau in je garage aan laten meten, uit zoeken waar je jouw motor laat spuiten of opvoeren en er zijn VROUWEN! In alle maten en soorten, varierend van oerlelijk tot ik-kan-mijn-nek-niet-verder-draaien-mooi.

Maar we zijn er geweest voor de motoren (en de scooters, OK, ik geef het toe), dus er zijn alleen maar foto’s van tweewielers.
Het blauwe scootertje wat je ziet is de race scooter van Dennis de Lijster. Deze scooter rijdt in de Standaardklasse van de SOBW (Wat? Stichting Openbare Weg Races). Deze scooter stond ook in de tent van de SOBW op de beurs.

Daarnaast waren er nog veel meer tweewielers maar er viel er nog eentje op. Hieronder staat een foto van een scooter gespoten door G.L. Paints te Oud-Beijerland. De eigenaar is welgeteld 15 jaar jong Shit, het wordt met de dag gekker.

Hier staan alle foto’s bij elkaar

Dat ben ik geweest.
Nu bedoel ik niet mijn thuis situatie (want dat is allemaal dik in orde :-D), maar de computervoorzieningen op de TH Rijswijk.

Nu ga ik een beetje met termen gooien, maar ik moet mijn frustratie op één of andere manier kwijt, dus voor de digibeten: sorry!

Omdat de TH is gefuseerd met de Haagse Hoge School, zijn ze zo bijdehand geweest om maar gelijk het complete computer & server park te onderwerpen aan een update.
Vorig jaar (2005) was het nog behelpen met oude Compaqs (met een berg RAM erbij geprikt) met CRT’s (van-die-niet-zo-platte-schermen) en Windows 98. Alle benodigde software (voor mijn opleiding) was geïnstalleerd en de installatiebestanden waren beschikbaar. Dus als je een PC tegenkwam die het programma nog niet had, was dat binnen 10 minuten geregeld.
Op de servers stond een versie van Novell en Groupwise geïnstalleerd. Het was mogelijk om via POP thuis je mail te ontvangen en te versturen. Dit alles via een goed verzorgt GUI.

Windows 98 is inderdaad erg gedateerd maar het werkte i.i.g. wel!

Er staan nu (gebruikte) Compaq Evo’s met Windows XP, 1 gig RAM, vrijwel overal Pentium 4 2,8 Ghz processoren met een 64mb grafische kaart. Een gemiddelde Internet bak dus, niet echt het high-end apparaat wat je nodig heb voor Autodesk Inventor 10. Dit modeleer programma is in september 2005 in gebruik genomen voor (onder andere) de studie Werktuigbouwkunde.

Om het geheel nog iets erger te maken, hebben ze zogenaamde “roaming profiles”. Dit zorgt ervoor (heel simpel gezegd) dat je dus overal kan inloggen en nog steeds je bestanden en instellingen kan behouden.
De installatie bestanden waar ik het eerder over had zijn verwijderd. Dit betekent dat je nu op zoek moet naar een PC waar de gewenste software is geïnstalleerd. Laat ik nou net de meest populaire studie van de TH Rijswijk volgen.
Juist! Hele verdiepingen PC’s staan stof te happen en degene die voor WTB zijn bedoeld, draaien overuren.

“Wat klaag je nou?”

Nou het volgende, het duurt zo’n 20 seconden voordat de lijst “Programma’s” onder het menu Start is geopend. Daarna duurt het nog zo’n goede 3 minuten voordat je uiteindelijk Inventor kan gebruiken (iets waar de vorige PC’s ook last van hadden).

Als ik de oude vertrouwde “portal” wil openen voor de klassenindeling, roosters, cijfers, roosterwijzigingen en inschrijvingen krijg ik alleen maar “beveiligingsmeldingen” van Internet Explorer.

Als je wil printen kon je vroegah, gewoon op “print” drukken en dan kwam het uit de dichtst bijzijnde printer rollen!
Dat werkt toch goed? Nee! Dat moet anders! Nu moet je eerst naar de printer lopen, het 7 cijferige nummer onthouden (wat niet overeenkomt met het lokaal!) en dan moet je de printer installeren. Als je dit doet, moet je niet vergeten om de optie “Standaard Printer” uit te vinken. Dit ritueel moet je herhalen voor iedere printer, in ieder lokaal waar je nog niet eerder ben geweest!

Er is ook een nieuwe mailserver geïnstalleerd. Ten eerste ziet het er niet uit, en niets (behalve default) kan worden ingesteld. Er is ook een limiet van 10 Mb opgelegd. Heel fijn, vooral als je verslagen van projecten die een semester lopen wil versturen, laat staan model tekeningen of archieven van logboeken voor je project.
Eerst was er ook een zogenaamd adresboek (in Java of HTML) met het adres (en lokaal als het van toepassing was). Dat hebben ze ook maar verwijderd.
Het grote voordeel is dat het nu een ander protocol hanteert (IMAPS in plaats van POP). Dus je kunt overal je 10 Mb aan mail lezen. De Gmail invites lopen als een tierelier door de klas.

Ik was dus verwend. Nu moet ik toegeven dat er ook haken en ogen aan het oude systeem zaten maar het werkte zo fijn.
Novell is nogal een zeikerd om zijn hardware, haast niemand gebruikt het en Windows 98 kan echt niet meer. Maar het wijzigen van een voorkantje voor een verslag om vervolgens te mailen naar je klasgenoten is gewoonweg langer gaan duren en lastiger geworden.

Na lang verzinnen en vele spellingcontroles is het er dan toch van gekomen: Het reisverslag!

Ik ben op vakantie geweest met een tiental personen uit diverse windrichtingen van Nederland: Rotterdam (2), Klaaswaal (2), Mijnsheerenland (2), Helmond (1), Numansdorp (1), Westmaas (1) en natuurlijk weer één Beierlander!

Eerst wil ik beginnen met een lijstje van voorwerpen / zaken die ik ben vergeten;

• Uitklapbaar stoeltje
• Kussen
• Oordoppen
• KPN bellen over bereikbaarheid prepaid
• Bandenspanning controleren

Klik op onderstaande link voor het volledige verhaal (9 kantjes, haha!)
(Meer…)

Deze week was de eerste lesweek sinds 23 december Volgend jaar wil de schooldirectie dat gaan veranderen
We zijn deze week vrij serieus van start gegaan! Een nieuwe projectgroep met een nieuwe opdrachten: ontwerp het aandrijvingsgedeelte van een driewieler (zoiets, dus geen kinderfietsje!) en daar mag je heel veel zelf van uitzoeken.

Dinsdag avond had ik (blijkbaar, want ik wist het maandag pas) de ontmoeting met de MBO-leerling die ik ga begeleiden naar het HBO. Een diner met kaarslicht op het eerste afspraakje, zonder te betalen. Niet gek zo zeg ik zelf. Leuk gesprek wat naadloos verder ging via de welbekende wegen op Internet.

Maar nu het leukste! Tenminste, dat vind ik. Een klasgenoot en ik mogen een stukje software gaan schrijven voor Sarens! Vroeger heette dit bedrijf “De Kil”, maar het is overgenomen. Komende week hoor ik hoe de opdracht precies in elkaar steekt. De vage omschrijving is als volgt: Sarens heeft een aantal verschillende rijdende kranen. Nu hebben ze een klein stukje software nodig zodat de klant hun kan vertellen “wat” er moet worden getild en “hoe ver”.

Voor de mensen die denken dat ik terug ben gegaan naar Informatica; nee, het is nog steeds WTB in R met de module CAE2

Er zijn een tiental gekken afgereisd naar Tsjechie, weer terug gekomen en er is er maar 1 naar de dokter geweest!
Omdat een verhaal over 1 weekend mij al 3 A4tjes kost, zal de week beschrijving even op zich laten wachten
Maar hier zijn alvast een berg foto’s (er komen er meer bij hoop ik)

Hier staan de foto’s van Anne