|
Zo langzaam aan begin ik met het verzamelen van mijn uitzet.
Dat deze tafels een echte gadget zijn, is duidelijk. Waarschijnlijk lichtelijk irritant na een dag of 3.
Klik op de foto’s en je krijgt een .mov-je voorgeschoteld.
Voor mijn drieëntwintigste jaardag heb ik een kaartje voor het optreden van The Presidents of the USA in Paradiso gekregen.
Gisteravond was het eindelijk zover en werd ik in een comfortabele Saab naar A’dam vervoerd. Ik was nog nooit in Paradiso geweest en ik had de Presidents ook nog nooit live gezien.
In Amsterdam kregen we een routebeschrijving in het Engels toen we op weg waren naar het Leidseplein. Dat krijg als je niet uit de buurt komt 
Voor de deur stond een lange wachtrij met een grote variatie aan bezoekers. Hier zagen een aantal mensen de kans om hun overbodige kaartjes te verpatsen. Iets wat wel heel erg makkelijk ging. Blijkbaar waren ze in trek.
Omdat het voorprogramma een beetje uitliep had ik alle tijd om een beetje om me heen te kijken in Paradiso. Het plafond en achterwand vielen mij voornamelijk op. Het plafond leek van het te zijn en in de achterwand waren 3 glas-in-lood ramen geplaatst. Op de achterwand van Paradiso staat: “Soli Deo Gloria” (alles alleen tot eer van God). Aan de muren en deze tekst te zien lijkt mij dat Paradiso eerst kerk is geweest. Maakt het grappig dat Dimmu Borgir er binnenkort komt optreden.
Maar toen werd het donker en kwam er een geweldig intro met een waterval aan woorden. Het drietal kwam het podium op en begon gelijk met ‘Video killed the Radiostar’. Daarna speelden ze alle grote klappers die waren opgenoemd in de auto op weg naar A’dam. Ook een kapot drumstel werd creatief omgezet in een improvisatie die begin met de tekst: ‘working on the drums’, overliep in ‘get no satisfaction’ en eindigde in één van hun eigen nummers.
Zoals gezegd, ging er een delegatie naar het podium toe om een pit te bouwen of stagediven, iets grappige resultaten had. Ik stond nog maar net in de buurt van de bewegende massa en ik zat vast aan een vrij klein poppetje. Ik dacht dat haar haren tussen mijn rits zaten maar toen ik mijn rits opende ging het hoofdje mee naar beneden. Na een 5 minuten trekken was ze uit haar lijden verlost. Volgende keer maar geen vest aantrekken. Zij was zo verstandig geweest om oordoppen in te doen om haar oren te sparen. Toen ze een filter kwijt was geraakt heeft ze de rest van de avond gespendeerd aan het zoeken van het stomme ding. In dit geval goed vergelijkbaar met een spelt.
Ondertussen speelden mijn helden klappertjes in de vorm van Volcano, Dune Buggy, Some Postmen, Lump en nog vele anderen. Alles klonk perfect, alleen Jennifer’s Jacket kent een totaal andere uitvoering op het album ‘Love Everybody’, die ik persoonlijk leuker vind. Ondertussen werd het licht boven mij gedoofd doordat de langste van het stel horizontaal werd vervoerd door mensenmassa, of te wel stagediven.
Aan het eind van het concert werd het podium afgestruind naar souvenirs. De twee J’s hadden iets gevonden, namelijk een plectrum en drumstick die werd toegegooid. Omdat J alles wilde delen met zijn vrienden, brak hij de stick in 2′en.
Na lekker afzakken in Paradiso zelf zijn we door het lange eind J. naar huis gereden, die de volgende morgen om 08:00 alweer zou vertrekken naar een beurs in Duitsland. Mij niet gezien, veelste vroeg.
In augustus komen de Presidenten weer naar ons land. Het liefste zou ik ze naar Ahoy sturen om hele volkstammen kennis met ze te laten maken. Maar waarschijnlijk heeft dit selecte publiek veel meer plezier van geweldige bandje dan de gemiddelde muziekluisteraar.
We waren uitgenodigd voor een schuurfeest in de Mariapolder. Dan gaan er bij sommige alarmbellen af vanwege de geweldige schuurfeesten die er zijn gegeven. Alleen deze werd het georganiseerd vanuit een hockeyclub. Toen hadden er andere alarmbellen moeten gaan rinkelen.
Ik had afgesproken om verschillende mensen op te halen en thuis te brengen, dus BOB’en. Dat geeft niet, maar als je dan op een totaal ander feest komt dan verwacht, valt het een beetje tegen. De sfeer er in drinken met spa-blauw is moeilijk.
Zoals de meeste weten/beseffen/hebben-ondervonden, gaat witte (aan)kleding niet goed samen met het begrip schuurfeest.
Toen wij, na de helletocht over de dijkjes, aankwamen was de ingang bekleed met witte doeken. Even later bleek dat ALLES wit bekleed was. Als je dan voor 35€ een fles bubbels kan krijgen, je vol kan proppen met oesters en andere culinaire hoogstandjes moet het volkomen duidelijk zijn dat het geen schuurfeest is waar je terecht bent gekomen.
Kuubkisten worden wel eens gebruikt om plastic glazen bier in op te vangen of om op te dansen. Deze avond waren ze (jawel) wit bekleed en stonden er flessen champagne of hapjes op.
De bezoekers van dit feest(je) waren ook niet bepaald de doorgewinterde schuurfeestgangers. Mevr. Dekker stelde mij als volgt voor aan een paar gasten: “Kijk! Dat is een schuurfeest bezoeker”. Waarop de mensen erom heen mij stonden te bekijken alsof ik een uitstervend ras was. Er werd gevraagd wanneer ik met bier ging gooien. Toen ik aangaf dat ik dat pas zou gaan doen als ik mensen zat was, was het gesprek vreemd genoeg afgelopen.
Omdat er niemand in een kiepwagen plaatjes stond te draaien was er een band op getrommeld. Ze hadden alleen de geluidsinstallatie thuis kunnen laten aangezien het publiek regelmatig op een hele fijne en hoge PIEEEEP werd getrakteerd.
Als afwisseling liepen er een paar travestieten door de schuur, die ons later nog trakteerde op een playback show. “Travestieten in de schuur van Dekker: het moet niet gekker worden. Maar het moet ook niet vaker gebeuren” was een van de meningen. Onder het luidde gejoel van de andere bezoekers bleek dat wij een afwijkende smaak hebben.
Ondertussen vielen er regelmatig flessen of glazen champagne op het tapijt wat op de vloer lag. Ik was later op komen dagen omdat ik andere schoenen had aangetrokken vanwege het barre weer. Op mijn pantoffels was ook mogelijk geweest, zo bleek.
Niet iedere bezoeker had ooit een Dixi meegemaakt, bleek uit de vraag: “waar zit de spoelknop?”. Toen er ook een telefoon in was gevallen, waren ze onvergetelijk geworden.
Het was een gezellige boel bij elkaar maar de term ’schuurfeest’ was niet echt op zijn plaats 
Jammer van het verschrikkelijke pokke weer maar het was nu al warm zat in de schuur. Volgende keer alleen even informeren wie er allemaal naar het schuurfeest gaan.
Heineken zoekt nog 40 bierproevers volgens de Telegraaf.
Vanaf Leiden Centraal naar de brouwerij en terug met een taxi!
Om de sensatie van een GSX-R 1000 blok mee te maken, hoef je tegenwoordig geen motorrijbewijs meer te hebben.
Je bouwt zo’n blok gewoon in een Smart 
Hier staat een filmpje
Vandaag is er een afdeling studenten van de TH Rijswijk afgereisd naar Zwolle. Daar heeft Scania een assemblage fabriek staan. Vanwege hun flexibele productie methode is het voor ons interressant om te bekijken.
In het enorme gebouw wat in Zwolle staat wordt in minder dan 10 minuten het onderstel van een vrachtwagen klaargemaakt. Volledig naar de wensen van de klant! Zo maken ze dus ongeveer 100 rijklare vrachtwagens per week.
Wij kregen een rondrit langs het volledige assemblage proces. Van framebalken tot een complete (en voor het eerst gestartte) vrachtwagen. Een deel van het assembleren vind plaats terwijl het chassis zeer langzaam vooruit beweegt naar het volgende onderdeel. De velgen met 3 verschillende merken banden komen in de juiste volgorde naast de vrachtwagen terecht om zo te worden gemonteerd.
In de korte rondleiding werd duidelijk dat een chassis met compleet verschillende samenstellingen konden worden samen gesteld zonder enige vorm van tijd verlies. Veel onderdelen van Scania passen namelijk in veel verschillende modellen of zijn hetzelfde.
Er was ook een enorm magazijn aanwezig wat nu volledig geautomatiseerd is. 25 verdiepingen met een enorme lengte die door meer dan 7 electrische liften werden voorzien van kratten. Geen enkele heftruck in dat deel gezien.
Het lijkt me alles behalve leuk werk daar in die productie lijn maar doordacht is het zeker.
