PimViergever.nl

Voor mijn drieëntwintigste jaardag heb ik een kaartje voor het optreden van The Presidents of the USA in Paradiso gekregen.

Gisteravond was het eindelijk zover en werd ik in een comfortabele Saab naar A’dam vervoerd. Ik was nog nooit in Paradiso geweest en ik had de Presidents ook nog nooit live gezien.
In Amsterdam kregen we een routebeschrijving in het Engels toen we op weg waren naar het Leidseplein. Dat krijg als je niet uit de buurt komt
Voor de deur stond een lange wachtrij met een grote variatie aan bezoekers. Hier zagen een aantal mensen de kans om hun overbodige kaartjes te verpatsen. Iets wat wel heel erg makkelijk ging. Blijkbaar waren ze in trek.
Omdat het voorprogramma een beetje uitliep had ik alle tijd om een beetje om me heen te kijken in Paradiso. Het plafond en achterwand vielen mij voornamelijk op. Het plafond leek van het te zijn en in de achterwand waren 3 glas-in-lood ramen geplaatst. Op de achterwand van Paradiso staat: “Soli Deo Gloria” (alles alleen tot eer van God). Aan de muren en deze tekst te zien lijkt mij dat Paradiso eerst kerk is geweest. Maakt het grappig dat Dimmu Borgir er binnenkort komt optreden.

Maar toen werd het donker en kwam er een geweldig intro met een waterval aan woorden. Het drietal kwam het podium op en begon gelijk met ‘Video killed the Radiostar’. Daarna speelden ze alle grote klappers die waren opgenoemd in de auto op weg naar A’dam. Ook een kapot drumstel werd creatief omgezet in een improvisatie die begin met de tekst: ‘working on the drums’, overliep in ‘get no satisfaction’ en eindigde in één van hun eigen nummers.
Zoals gezegd, ging er een delegatie naar het podium toe om een pit te bouwen of stagediven, iets grappige resultaten had. Ik stond nog maar net in de buurt van de bewegende massa en ik zat vast aan een vrij klein poppetje. Ik dacht dat haar haren tussen mijn rits zaten maar toen ik mijn rits opende ging het hoofdje mee naar beneden. Na een 5 minuten trekken was ze uit haar lijden verlost. Volgende keer maar geen vest aantrekken. Zij was zo verstandig geweest om oordoppen in te doen om haar oren te sparen. Toen ze een filter kwijt was geraakt heeft ze de rest van de avond gespendeerd aan het zoeken van het stomme ding. In dit geval goed vergelijkbaar met een spelt.

Ondertussen speelden mijn helden klappertjes in de vorm van Volcano, Dune Buggy, Some Postmen, Lump en nog vele anderen. Alles klonk perfect, alleen Jennifer’s Jacket kent een totaal andere uitvoering op het album ‘Love Everybody’, die ik persoonlijk leuker vind. Ondertussen werd het licht boven mij gedoofd doordat de langste van het stel horizontaal werd vervoerd door mensenmassa, of te wel stagediven.
Aan het eind van het concert werd het podium afgestruind naar souvenirs. De twee J’s hadden iets gevonden, namelijk een plectrum en drumstick die werd toegegooid. Omdat J alles wilde delen met zijn vrienden, brak hij de stick in 2′en.

Na lekker afzakken in Paradiso zelf zijn we door het lange eind J. naar huis gereden, die de volgende morgen om 08:00 alweer zou vertrekken naar een beurs in Duitsland. Mij niet gezien, veelste vroeg.

In augustus komen de Presidenten weer naar ons land. Het liefste zou ik ze naar Ahoy sturen om hele volkstammen kennis met ze te laten maken. Maar waarschijnlijk heeft dit selecte publiek veel meer plezier van geweldige bandje dan de gemiddelde muziekluisteraar.