PimViergever.nl

Samengevat

Pim — Wed, 24 Feb 2010 06:27:01 +0000

Mensjes op facebook hebben deze lijst al voorbij zien komen. Hier de nederlandse vertaling

0: banden verwisseld
1: potje schaak gespeeld
1: didgeridoo aangeschaft
1: keer heeft een kangaroe mijn brood opgegeten, terwijl ik lag te slapen
2: heremiet krabben als huisdieren gehad
3: paar slippers versleten
3: maanden in een tent geslapen
3: maanden bij de kermis rondgelopen
4: keer afscheid genomen van Chris (Darwin, Perth, Fremantle en Sydney!)
4.2: liter was de grootte van de motor van de Jaguar
5: verschillende biersoorten van Little Creatures geprobeerd
9: seizoenen van Friends gekeken
11: mensen hebben meegereden in de Jaguar
12: duiken gemaakt
22: kilo aan spullen naar huis gestuurd
28.2: meter is het diepste wat ik heb gedoken
44: dagen in dagen in NZ voor een 17 daagse tour
76: uur totaal in treinen gezeten
82: dagen in Perth gewoond
90: aantal berichten op pimviergever.nl
109: meter: hoogte canyon swing
212: vrienden op facebook erbij
3100: foto’s op flickr
15.000: voet was de hoogte van mijn skydive
24.000: km gereden in een Jaguar XJ6
44.610: km totaal in een vliegtuig gezeten

Tokio, le grande finale

Pim — Wed, 24 Feb 2010 06:23:48 +0000

Alles vooruit geboekt dus ook het laatste hostel in Tokio. Dit keer was het Tokio International Youth Hostel. Het hostel is gevestigd op de 18de en 19de verdieping in Iidabashi, Tokio. Een aantal dagen voordat ik terug ging naar Tokio, kreeg ik een mailtje waarin stond dat mijn reservering zou vervallen na 21:00 ‘s avonds. Aangezien mijn trein om 21:10 aankwam, was dat een reden tot bellen. Erg leuk als je telefoon het niet doet! Veel nieuwe dingen gedaan tijdens mijn reis, zo ook het gebruiken van een munt telefoon. Wat een afzetters!
Reservering gered, trein in, laptop aan en ik was in Tokio (5 uur later). Nog even door het spinnenweb van metrostations heen worstelen en ik was aangekomen in het hostel. Slechte start: een preek over de dagindeling. Om 07:00 gaat de wekker, om 10:00 moet je uit het hostel zijn, om 15:00 kan je het hostel weer in, om 23:00 moet je binnen zijn en gaan de lichten uit. Na een jaar door te hebben gebracht in hostels waar je tot 18:00 in je bed kan blijven liggen, was dit een beetje teveel “moet” in één zin.
Dusja, dan wordt je wakker gemaakt door een Japanse stem om 07:00 die door de speaker staat te brullen terwijl het licht aan ging. Toen ik mijn sleutel in moest leveren, vroeg de receptioniste of alles goed was. Mijn gezicht sprak boekdelen.
Op weg naar Shinjuku (jeweetwel met die blauwe en witte lichtjes, zie foto’s) om over te kunnen stappen richting Yoyogi Park. Yoyogi Park ligt niet bij Yoyogi station natuurlijk, maar bij Hanjuku station. Het volgende station. De logica hierachter ontgaat me. Daarentegen was Yoyogi Park ontzettend mooi, heel apart om door een prachtig park te lopen in het midden van Tokio.
Mijn gids (ze woont in Japan, ergens tussen Kyoto en Kobe, Ai voor de facebook’ers) vertelde me over Shibuya, ik maakte er Shinjuku van. Kortom ik had per ongeluk het verkeerde chaotische kruispunt bezocht. Nu dus onderweg naar Shibuya om de echte verkeersgekte mee te maken. Ontzettend leuk en indrukwekkend om te zien. Wat een mensenmassa. Iedere 5 minuten weer. Het filmpje op flickr geeft hier een aardig beeld van.
Daarna door naar Roppingi Hills om het uitzicht over Tokio te bewonderen vanaf de 52ste verdieping. Mooi om te zien, de hoeveelheid smog viel me ook op. Wist niet dat het zo erg was.
Nog even een tentoonstelling over het menselijk lichaam bezocht (protheses, Leonardi da Vinci, DNA model, kunst met wetenschappelijke achtergronden) en toen kon ik weer op weg naar het hostel. Deze keer om mijn spullen op te halen.
Voordat ik naar mijn volgende slaapplaats ging, maakte ik een stop bij mijn favoriete sushi-trein. Deze zaak zit boven 6 verdiepingen vol met electronica (:D) en de koks zijn continu druk met praten of in elkaar plakken van sushi. Nadat ‘IRRASHIMASSSEEE!” uit drie kelen heeft geklonken, begint de gastvrouw braaf het dagmenu voor te lezen: in het Japans. Kortom: iedereen kan weer lachen als ik mijn schouders op haal. “Today’s special” en een wijsvinger in de lucht doet wonderen. Om een kleine indruk te geven van het geluid wat het personeel produceert, heb ik een filmpje online gezet (staat op flickr). De prijzen van de schotels hangen af van de kleur en aan het einde van de rit komt een dame de stapel met schotels scannen en presenteert de rekening. Om een of andere reden werd er een bel geklonken toen ik de deur uit liep, niet begrepen waarom dit was, maar klonk allemaal erg vriendelijk. Op weg naar mijn nieuwe bed.
Dinsdagavond bleef ik namelijk slapen in een capsule. Een kamer van 1x1x2m. Time Magazine raadde er 1 aan in de buurt van Akihabari maar deze bleekt te zijn gesloten (de foto’s lieten de capsules van “The Fifth Element” zien). Op naar Asakusibashi om daar mijn geluk te beproeven. Uiteindelijk 1 gevonden: “I would like to book a capsule for tonight”. Antwoord: “No, no you too big, go to backpackers” . Na een beetje lullen mocht ik toch in een capsule slapen. De manager kwam toch even kijken of ik daadwerkelijk in zo’n hokje paste. Het ging perfect. Niet alleen vanwege de ervaring maar ook vanwege de ‘openingstijden’ van het andere hostel, sliep ik in een capsule. Woensdagochtend wilde ik namelijk naar Tsukiji. De grootste visafslag ter wereld. Uitchecken om 04:30 en op weg naar de vismarkt. Nu is begrijpend lezen een lastig vak voor mij, zelfs als het in het Engels staat geschreven. In de Lonely Planet staat: “Op de 2de & de 4de woensdag van ieder maand, is de vismarkt dicht”. Deze woensdag dus. Daar stond ik dan, samen met ongeveer 10 andere toeristen: te kijken naar een lege vismarkt. Gelukkig kon je in de buurt ontbijten, sushi ontbijten wel te verstaan. Om 06:00 zat ik aan de rauwe vis en mie-soep. Het is wat anders dan pindakaas met hagelslag maar erg lekker! En het baasje achter de bali maar lachen, hij zal waarschijnlijk “lompe toeristen” hebben gedacht.
Terug naar hostel in het hotel omdat ik vooruit had betaald, even een wasje draaien voordat ik er weer uitgeschopt werd.
Ben nu mijn uurtjes aan het vullen bij Starbucks met het typen van dit verhaal, andere verhalen, agenda voor thuis bij te werken en toch maar afscheid nemen van het reizen voor de komende tijd. Over minder dan 24 uur zit ik toch echt in het vliegtuig.

Bijzonder Hiroshima

Pim — Mon, 22 Feb 2010 14:09:28 +0000

‘s Avonds beland in Hiroshima, wederom met de shinkansen. Wederom op de minuut nauwkeurig, het wordt haast voorspelbaar. Ook deze keer verbleef ik in een J-Hoppers. Simpel hostel, geen gezeur en van alle gemakken voorzien. Ook van gratis internet, misschien één van de redenen dat ik zo vaak online ben
Aangekomen op een zaterdagavond en eigenlijk maar gelijk weer de vraag gesteld: waar kan je hier eten? Deze keer werd ik naar een restaurant om de hoek gestuurd welke Okonomiyaki op de kaart had staan. Dat is eigenlijk een pannenkoek met een laag ei, veel sla, tauge, garnalen, beetje uit en bovenop een plakje kaas. Erg goed te eten! Volgende keer misschien mes en vork meenemen voor het gemak
Bedje opgezocht en vervolgens nog maar even met de familie thuis babbelen.
Op de zondag naar de het herdenkingsplein voor de atoombom gelopen, om daar even een kijkje te nemen in het museum. Zeer indrukwekkend, te luguber. Er liggen verbrande kleren uitgestald van de studenten die zijn omgekomen. Deze studenten zijn een jaartje op 13/14 en zijn aan het werk gezet om huizen te bouwen in de stad. Kortom toen de bom viel waren zij buiten aan het werk. De rest laat ik maar aan je verbeelding over.
Er wordt veel verteld over wat er is gebeurd maar er staat nergens vermeld hoelang het gebied nog schade zal ondervinden van de na-straling. Wat is het verschil tussen Tsjernobyl en Hiroshima ??
Ook is er een maquette van de Hiroshima voor en na de bom. De stad is letterlijk platgeveegd. Er stond niets meer overeind in een radius van 2 kilometer. Waarom Hiroshima was gebombardeerd? Omdat de Amerikanen er vrij zeker van waren dat er daar geen krijgsgevangenen waren.
Hierna nog even rondgewandeld naar de ‘A-Bomb dome’. Één van de weinige gebouwen die nog wel overeind stond na de bom.
Hierna doorgelopen naar het Hiroshima kasteel en de Shukkei-en tuinen. Mooi om te zien! Vooral de tuinen zijn erg mooi. Ze zijn met Japanse precisie onderhouden
Terug naar het hostel en vroeg naar bed, was het lopen ondertussen een beetje zat. Filmpje kijken, beetje chatten en op naar bed.
Maandag ochtend naar Mijajima gegaan per tram en boot. Er staat hier een gigantisch oranje bouwwerk in het water en de tempels eromheen zijn hier ook op gebaseerd. Tijdens laagwater kan je door de poort heen lopen en dan ben je gezegend van goed geluk. Midden op de dag aangekomen en een beetje rondgelopen door de verschillende bouwwerken. De ferry deed me op een vreemde manier denken aan de laatste keer dat ik op een ferry zat: in Nieuw Zeeland op weg naar Milford Sounds. Dat was alweer in september 2009 .
Na de ferry tocht en het bezoekje aan Mijajima ben ik naar het treinstation van Hiroshima gegaan. Rond 16:00 ben ik op de trein gestapt richting Tokio. De laatste stad van mijn reis.

Osaka in vogelvlucht

Pim — Mon, 22 Feb 2010 14:07:08 +0000

Einde van de dag aangekomen in Osaka, routebeschrijving van het hostel (J-Hoppers) was zeer nauwkeurig dus het hostel was zo gevonden. In het hostel gevraagd waar je lekker kon eten, dat kon natuurlijk op meerdere punten. De lieve schat vergat alleen even te vertellen dat ze in Osaka ook kogelvis klaarmaken. Weer terug naar de receptie.
Kogelvis werd om de hoek klaargemaakt, zo gezegd zo gedaan: op naar Fengi-Fugu! In het lokale restaurant moesten de schoentjes weer uit en kon ik op een kussentje aan een tafel aanschuiven. Roken is nog steeds toegestaan in openbare gelegenheden verbaasde me. Om de rookwalm van de zakenlui naast me te overbruggen moest ik er zelf ook maar 1 opsteken
De lieve schatten van de bediening hadden een menuutje voor me samengesteld, ze hadden vrij snel door dat mijn kennis van de 3 (!) Japanse alfabetten vrij slecht is. Na een beetje handen en voeten werk bleek dat het voorgerecht bestond uit gekookte huid van de kogelvis. Lijkt op gelei maar is vrij taai, grappig om te eten.
Vervolgens rauwe filet van de kogelvis om op te warmen voor het hoofdgerecht. Voor het hoofdgerecht wordt een houten mandje met een stalen plaat op het inductie-fornuis gezet. Daarnaast staat een hele mand met groente en kogelvis. De lieve schat probeerde uit te leggen dat alles er maar tegelijkertijd erin moest
Lekker zitten tobben met stokjes in een kokend hete houten pan. Nadat ik er alles uit had gevist werd er 2/3 van het water uit de pan geschept. Het residu werd aangevuld met rijst, ei, bosui en was soja saus. Dat was de afsluitende rijstsoep.
Alsof het nog niet genoeg was: kreeg nog een ijsje ook
Heerlijk gegeten en lekker naar bed, de volgende dag ging ik namelijk naar het aquarium! Voordat ik naar bed ging kwam ik in het hostel nog een bier automaat tegen. In Australie moet je overal je ID voor laten zien, in Japan verkopen ze bier in automaten, wel zo makkelijk. Nog makkelijker zou zijn als het opschrift in het Engels zou zijn. Een aantal Japanse bieren wordt gebrouwen met gist. De rest gebruikt andere middelen. Wel fijn om te weten!
Uitgecheckt, baggage in de opslag en op naar de visjes. Osaka Aquarium is erg leuk ingericht met watertanks die meerdere verdiepingen hoog zijn. Je begint op het hoogste punt en daalt langzaam af naar de bodem. De grote vissen die op de foto’s staan zijn walvis-haaien. Toen ik in Exmouth was heb ik net het seizoen voor de walvis-haaien gemist. Had namelijk graag met ze willen duiken. Volgende keer beter! Wel heb ik met de lion-fish die jullie op de foto’s zien staan, gedoken.. Mooi visje, jammer dat hij een beetje dodelijk is
Na het uistapje nog even in een reuzenrad gestapt om een blik op de stad te werpen. Hierna opweg naar Hiroshima!

Met de shinkansen van Tokio naar Kyoto

Pim — Sat, 20 Feb 2010 13:26:31 +0000

Om een uurtje of 11 uitgescheckt in het hostel en op weg naar het treinstation. Moest nog even mijn voucher omwisselen voor een Japan Rail pas voordat ik op de hogesnelheidstrein kon stappen. De JR pas wordt alleen in het buitenland verkocht en kan alleen worden ingewisseld als je een tijdelijke bezoeker bent. Deze pas geeft je zitplaatsen op (bijna) alle hogesnelheidstreinen voor maximaal 3 weken en een groot aantal locale treinen.
De afstand tussen Tokio en Kyoto is ongeveer 500 km en de trein legt dat in minder van 2,5 uur af. Op de minuut nauwkeurig kwam ik aan op Kyoto station. Korte routebeschrijving leidde mij tot Sandal Wood, een van de hostels in Kyoto.
In Sandal Wood zaten een groepje architecten (spaans en frans) die China waren ontvlucht voor het Chinees nieuwjaar. Frank een Nederlander zat er al 3 maanden (!) en nog een Duitse meid.
Frank had weinig te vertellen, de architecten waren druk bezig met hun projecten dus ik kon mijn tripje rond Kyoto plannen en bellen via de computer. Mijn telefoon doet het hier helaas niet!
De eigenaar (Shin) van het hostel bleek een onuitputtelijk bron van informatie te zijn en iedere route die je hem voorlegde wist hij te vertellen hoe je er kwam en met welk OV.
Na een paar uur bleken er 4 Australiers uit het hostel in Tokio, ook in dit hostel te zitten. Gezellig, kwamen net uit Tokio vandaan en ze hadden honger. Zodoende maar even gaan eten in het centrum. Beland in een restaurant zonder engelse kaart (altijd lachen) en de hoeveelheid was niet berekend op Australiers, laat staan mij. Even wat gegeten en toen maar snel even naar de overkant: de MacDonalds. Het afgelopen jaar in ieder gevaal in 3 verschillende landen MacDonalds gegeten
We zijn aangekomen op donderdag als ik mijn volle dag in Kyoto kan doorbrengen. Had alles gepland dus het moest goed gaan! Totdat de Duitse dame in mijn hostel vroeg of ik niet met haar mee wilde aapjes voeren: OK, het moet dan maar
Aapjes voeren bleek een takke eind weg uit het centrum en een behoorlijke klim voordat ik de eerste aap zag. Wel gelachen met die brutale krengen en tot slot een mooi uitzicht op Kyoto.
De Duitse moest naar Tokio, ik wilde naar de gouden tempel. Doeg doeg! Voordat ik bij de gouden tempel aankwam, kwam ik de Aussies tegen. Zij raadde mij aan om naar een tempel tussen de aapjes en de gouden tempel te gaan. Inderdaad, het was zeker de moeite waard (Omuro-Ninnaji).
Daarna met de bus naar Kikake-ji, leuk om te zien. De vorige was leuker om eerlijk te zijn.
Met de trein weer terug naar het centrum. Even wat eten scoren bij de Chinees (jawel!) en op Pontocho, een oude wijk waar vroeger de geisha’s rondliepen.
Terug naar het hostel, fles sake op zak en de gesprekken met de architecten volgden vanzelf.
Leuke avond, vroeg naar bed. Morgen weer een dag!
Donderdag ben ik naar de laatste paar tempels gegaan. Er zijn er +/- 2000 dus ik heb een grove selectie gemaakt. Eerst naar Kawaramachi gegaan om verder te lopen naar Kozumi voordat ik aankwam bij de oranje poorten. Het was een lange wandeling maar zeker de moeite waard. Erg indrukwekkend om te zien!
Nadat ik terug was bij het hostel mijn spulletjes opgeraapt en opweg naar het treinstation voor Osaka

Japan: asakusi-hassie-bashi :)

Pim — Sat, 20 Feb 2010 13:23:24 +0000

Japan! ‘s Ochtends om 6 uur aangekomen in Tokio. In Tokio was mijn hostel al geboekt, moest er alleen nog even terecht zien te komen. Het kaartje wat ik kreeg van de dame aan het loket, kwam niet overeen met de kaart in de metro. JOEPIE! Wat een feest. In Japan zijn er namelijk meerdere treinmaatschappijen. Kwam een groepje van 6 studentes tegen die me gelukkig wel op de juiste trein zette. Erg leuk gezicht om een mij tussen een groepje onderdeurtjes door de metro te zien lopen. Dat vond niet alleen ik
Na 1,5 uur (!) aangekomen bij mijn hostel. In Japan mag je ‘s ochtends uitchecken en einde van de dag mag je inchecken. Kortom ik moest mezelf nog even een dag bezig houden.
Baggage achergelaten in het hostel en opweg naar Akihabari. Dat is een wijk in Tokio welke onderandere Electric City bevat. Dat is een winkel van 8 verdiepingen: 6 bevatten alle vormen van electronica, 1 bevat restaurants en de bovenste is een golf-outletstore. Ben er een halve dag zoet geweest. Werd helemaal gelukkig bij het uittesten van een robot stofzuiger. Ben al aan het sparen, dat mogen jullie weten!
Vervolgens een lunch in een sushi-trein op de 7de verdieping. De koks zijn continu aan het praten, zijn ze de gasten niet aan het verwelkomen dan staan ze te brullen en te wijzen naar lege bordjes. Vind het een erg leuke manier van eten.
Mocht ondertussen inchecken in het hostel, zogezegd zo gedaan. Op de terug weg nog even op zoek geweest naar een paar tempels, maar kon weinig bijzonders vinden.
Het zien van mijn bed deed mij slapen. Rond etenstijd ben ik op weg gegaan naar Shinjuku. Een gigantisch kruispunt wat door stoplichten volledig stil wordt gelegd voor de voetgangers. Daar moest ik natuurlijk even over heen lopen. Zodoende kon ik tegelijkertijd de neon pracht en praal bewonderen. Het doet echt pijn aan je ogen!
Wezen eten in een klein restaurantje op de hoek. Waardeloos eten maar ze deden hun best.
Op tijd naar bed aangezien ik de volgende dag alweer naar Kyoto zou gaan.

Dat was het dan…

Pim — Sat, 20 Feb 2010 13:19:06 +0000

Nadat Clint en ik zijn aan gekomen in Sydney is er aardig wat gebeurd. Clint en ik zijn ingetrokken in een hostel in Kings Cross. Kings Cross staat bekent om de hoerenbuurt van Sydney en jawel de stripclubs waren goed vertegenwoordigd.
Clint nam me mee naar de WorldBar. Inderdaad een wereldkroeg voor backpacker begrippen. Na 3 dagen had ik het wel gezien en wilde ik terug naar Base op Kent street. Midden in het centrum en schoon. Je betaald wat meer maar je heb in ieder geval geen gezeur aan je hoofd. Dat er een kroeg naast het hostel zit, is mooi meegenomen.
Chris & Tom (uit Perth) zaten ook in het hostel en Sarah werkte om de hoek. Een paar hele gezellige dagen gehad en ondertussen was ik bezig met het verkopen van mijn auto. Mee en tegenvallers gehad. Ik kon de auto op een paar websites plaatsen maar de grootste lokale verkoop-website accepteert alleen australische creditcards. Ondertussen veel contact gehad met de “Jaguar Driver Club of Australia” over de verkoop en de gewenste advertentie op de website en in het magazine.

2 weken vlogen voorbij en ondertussen zat Clint alweer thuis na een tussenstop te hebben gemaakt in Singapore. Het was een stuk minder gezellig, de bardames vroegen waar Clint was maar ik kon me richten op de auto.
Het was nu een zaak van wachten EN langs iedere opkoper rijden die ik kon vinden in Sydney.
Tijdens het geregel kreeg ik een emailtje van een Maleisische zakenreiziger die aan mij vroeg of ik de auto wilde afgeven op een bepaalde locatie. Het geld zou later worden overgemaakt…………
Nadat ik weer verder kon met serieuze kopers, kreeg ik een belletje van een jongedame die mijn auto wilde huren. Ze werkte voor Channel 7, voor de serie “Real Crime”. Ben de volgende dag bij haar op bezoek geweest om een aantal papieren te ondertekenen. De auto stond in de garage, helaas.
Tijdens een ritje naar ‘european autowarehouse” klapte er een koelslang (45mm doorsnee!) van de radiateur af. Vent boos, ik boos, auto zonder koelvloeistof. Je kan me op betere momenten treffen.

Auto laten reaparen op een maandag. De slang klapte eraf op vrijdagmiddag 16:00 uur. Kortom iedere monteur in de weide omtrek zat aan de pils. Zaterdag de auto afgegeven en wachten tot ik de auto terug kon krijgen. Had nog een week te besteden in Australie dus het werd nogal krapjes.
Wilde ook mijn afspraak met Channel 7 niet mislopen. De laatste dag dat ik me in Australie zou bevinden, zou het wel leuk zijn om een set rond te wandelen.
Probleempjes met de levering, uiteindelijk werd de auto op woensdag middag afgeleverd. Erg fijn. 3 dagen naar de knoppen. Donderdag nog een paar bedrijven afgereden: geen interesse. Vrijdag was hetzelfde verhaal.
Vanaf vrijdag (tot aan nu!) kwamen er zeer regelmatig telefoontjes binnen. De auto stond 2 weken op ebay.com.au, carsales.com.au en sinds een paar dagen in het magazine van “Jaguar Driver Club of Australia”. Eindelijk een beetje schot in de zaak. Teveel tijd besteed aan de eerste geintereseerde. Later liet hij weten dat hij er 500$ voor over had. De groeten!

Ondertussen was er een kersvers reizigersgroepje in mijn kamer in getrokken. Binnen een paar dagen bonje en zodoende bleef Sarah (wederom Engels maar nu uit het zuiden) bij mij achter in de kamer. Ontzettend gelachen met de lieve schat aangezien ze dacht dat ze een jaar op vakantie was. Niet dus: tips gegeven over haar CV, welke certificaten ze moest halen etc etc. Ze wilde meer van Sydney zien dus ze was vertrokken naar een ander hostel. Dat hostel had een score van 66% op hostelworld.com. Kleine tip: onder de 80% lopen de ratten met stofkappen op. Sarah zat de volgende dag huilend bij me op schoot. Ach gossie. Drama (voor haar) werd groter toen het hostel waar ik in zat, vol zat (vanwege een festival). Ander hosteltje voor haar geregeld en ze kon weer een beetje lachen. Mijn stekkerdoos aan haar gegeven (had hem toch niet meer nodig) en het dametje kon weer lachen. Het opladen van de telefoon, gebruiken van de haardroger en krultang tegelijkertijd is geschenk uit de hemel (blijkbaar ). Ondertussen aangekomen op mijn laatste zaterdagavond.
Tom, Richard (over komen vliegen vanuit Perth!), Chris, Sarah, ik en Lucy in de partybus door Sydney heen. Soort van taxi met 5 gratis drankjes en een maaltijd. Mooi meegenomen!
Vanuit Coogee naar Bondi. Na Bondi kwam een gigantische bar in Sydney (Sidebar). Doorgelopen naar de Scubar om vervolgens af te sluiten in The Gaff (vlakbij waar het ongeveer een jaar geleden begon: hoofdkantoor AIFS in Darlinghurst).
Champagne was in de aanbieding en was dus goedkoper dan pils! Erg leuke avond gehad, jammer dat het regende. Niet zo maar een beetje maar storten!

Zondag ben ik door een meid uit Sydney meegenomen naar een paar hele leuke kroegen in Sydney. Werkelijk waar geweldig, The Pocketbar is ontzettend klein, straalt een hele simpele maar leuke sfeer uit. Je had het moeten zien zeg maar. Ze verkopen er alleen maar pannenkoeken en dan opgevouwen als enveloppe. Leuk, gezellig, lekker, ben er verliefd op!
Door naar de Wineyard een paar straten verderop. Een groot restaurant met oude meubelen (die opnieuw zijn bekleed in felle kleurtjes, koeienhuiden of andere spannende combinaties). Ze maakten gebruik van hetzelfde wijnsysteem als mijn vader, dus ik voelde me gelijk op me gemak.
Groot terras voor de deur, welke uitzicht geeft op de achterzijde van de Sydney skyline. Op dat terras: een schaakbord van 3 bij 3 meter. De kannen met sangria waren in de aanbieding en het schaakbord was vrij. Wat een lol! Ik maar sjouwen met schaakstukken van een meter hoog en Lauri maar lachen. Was namelijk mijn eerste potje schaak in mijn leven.

Zondagavond was er een afscheids etentje aan de Darling Harbour in Sydney. We aten in de Pontoon. Met we bedoel ik een heleboel mensen
Piim, Lauri, Chris, Tom, Sarah, Sarah, Amy, Lucy, Richard, Angela, Tara.
De meesten zijn de revue gepasseerd op Tara en Angela na. Angela is het vriendinnetje van Richard. Tijdje geleden ontmoet en leuke avonden mee gehad in Sydney. Tara is de collega van Chris bij de BBC. Gezellige avond ouwehoeren die zoals gewoonlijk eindigde in de Scary Canary. Zodoende kon ik tenminste naar bed kruipen.

Maandagochtend de auto opgepikt naast de Ferrari dealer waar hij trouw geparkeerd stond. Op weg naar de opname locatie! Laatste dag Australie, laatste dag dat ik in de Jag zou rijden. Aangekomen op de locatie stond bijna iedereen me vreemd aan te kijken. Waarschijnlijk hadden ze een oudere bestuurder verwacht . Behalve Masoumeh, zij wist ondertussen wie ik was.
Er zijn meerdere scenes opgenomen waarin de auto verschijnt. In de laatste scene rijdt een acteur een kort stukje heen en weer. Binnen een paar uur was het allemaal afgerond.
Maar toen: een telefoontje. Een geintereseerde voor de auto! Had ik er ondertussen wel meer van gehad dus ik was weinig positief. Beste man belde voor een afspraak om 2 uur. Hij kwam opdagen om 4 uur. 2 van mijn langste uren in Australie. Toen hij aankwam (met zijn vrouw) was ik erg verbaasd dat er direct over de prijs werd gepraat. Na een beetje heen-en-weer kwamen we tot het besluit dat we naar bank konden gaan! JOEPIE! 3 uur voordat mijn shuttle naar het vliegveld vertrok, had ik de auto verkocht

Na het tellen van het geld (het overschrijven is zeer simpel in Australie, de nieuwe eigenaar heeft mij helemaal niet nodig, alleen het papiertje met de handtekening) kon ik opweg naar het hostel. Nog even een praatje met een paar mensen en toen kon ik op weg naar het vliegveld.
Moest nog even mijn beltegoed opmaken voordat mijn vliegtuig vertrok.

Wat is er te doen in Japan?

Pim — Thu, 11 Feb 2010 02:37:32 +0000

24 uur in Tokio

24 uur in Kyoto

24 uur in Osaka

Hiroshima moet ik nog even uitzoeken maar dat zal vast wel goed komen (en te maken hebben met een bom)

Plan voor Japan

Pim — Wed, 10 Feb 2010 10:20:34 +0000

16 februari: Tokio
Tokio – Kyoto
Kyoto – Osaka
Osaka – Hiroshima
Hiroshima – Tokio

Hostels zijn geboekt, treinticket is gekocht. Ben er klaar voor!

Auto huren?

Pim — Mon, 08 Feb 2010 00:43:10 +0000

Kreeg net een mailtje!

“Dear Pim

As discussed this morning, Channel 7 is currently producing a new show called ‘Real Crime’ which will be on air later this year.

We would like to hire your vehicle – White Jaguar 1982 – for approximately 3-4 hours on Monday the 15th of February to feature as one of our actors vehicles.
The scene is basic … the car is parked outside a mansion with the owner of the mansions neighbour sitting inside of it. The owner of the mansion comes over to the car and has loud words with the driver and then retreats back into his home.
This short scene does however take time setting up ie lighting and playing thru the action thus it taking approx 3-4 hrs.

Depending on your availability we would also like to invite you to come to set or if you are unable on these days, I will come to you for collection and drop off.

As mentioned we will supply you with our public liability form, a rental agreement which again holds Channel & liable for any unforeseen occurrence, copy of drivers licence and all driver details. Also we will provide a statement by supplier so that you do not have to pay tax on the payments of $150 per day. We will also replace fuel used between the pick up and drop off.

Please let me know if you are happy with this and I will make a confirmation for time etc.

Looking forward to hearing from you,

Many thanks,”

Hihi, is dat even leuk