Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, bratwurst, christchurch, curry, dolfijnen, doreen, jail, kaikura, kermis, kiwi experience, Nieuw Zeeland, picton, september, wagamama, zeehonden
Nadat we waren aangekomen in Christchurch werd al snel duidelijk wat er gegeten ging worden. Naast Base Backpackers (1 van de slechtste base hostels waar ik tot nu toe ben verbleven!) zit een Indier. De Britten hadden hun zinnen gezet op een “curry”. Zo gezegd zo gedaan!
Na een biertje in het uitgestorven hostel-cafe met spoed op zoek naar een bruisende tent. We waren tenslotte toch in een van de grootste steden van Nieuw Zeeland. Maandagavond is geen stapavond maar met zijn 4′en pool spelen terwijl er een live band aan het spelen was, is toch wel heel erg! Op naar bed en einde oefening. Tevens ook einde van de groep die zich had gevormd sinds 4 september (de laatste keer dat we in Christchurch waren).
De volgende dag mezelf gericht op slapen en eten. Weinig nieuws onder de zon. ’s Avonds was ik uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje. Dave werd 25 en dat werd gevierd door een etentje in Wagamama (noodles maar dan duur). Vervolgens (wederom) opzoek naar een bruisende bar. Geeindigd in een lokale bar met eigen brouwerij. De Holy Pale was erg lekker.
De volgende morgen gooide een verrassing mijn totale schema in de war. Doreen en Judith (van de kermis jeweetwel maanden terug) waren in Christchurch. Ik ontmoette Doreen in het hostel en we zijn 2 dagen onafscheidelijk geweest. We hadden aardig wat bij te praten sinds we elkaar voor het laatst gezien hadden in Cairns. Er was ondertussen nogal wat gebeurd.
Na vele bakjes koffie, sigaretten, gewandel en gebabbel waren de 2 dagen voorbij gevlogen. We waren samen met een aantal andere duitsers door Christchurch heen getrokken en kwamen via het museum uit bij een bratwurst kraampje! De verkoper bleek een duitser te zijn en sinds die ontmoeting heeft een duits stelletje er een baantje bij: bratwurst verkopen 
.
Doreen ging nu toch echt terug vliegen naar Newcastle om daar nog 1 keer voor de kermis te werken. Daarna waren de reis avonturen voor haar voorbij. Ze heeft geen zin meer om uit een tas te leven en heeft behoefte aan haar eigen bed en kast (niet heel vreemd na 1,5 jaar reizen).
Ondertussen was ik verhuist naar de gevangenis! Joepie ik was weer terug! Geen gezeik en een schoon hostel. Ik was er aan toe! Daar had ik een kamergenoot: Stijn de belg (zie eerdere berichten). Erg gezellig en hopelijk ontmoet ik hem nog een keer tijdens zijn europa-fietstocht!
De week was voorbij gevlogen en de zondag was aangebroken. De dag waarop ik weer in een Kiwi busje zou stappen. Kiwi heeft maar een aantal opstapplaatsen en Jail is daar helaas niet een van. Normaal gesproken lost een 5 minuten ritje op de bus dat probleem op. Op zondag is het busschema anders, zo bleek. Het werd dus een 35 minuten wandeling met BACKPACK, backpack en etenswaren.
In de bus gekropen bleek dat er een oud reisgenootje in de bus zat. Claire had een ander reisschema aangenomen en bleek toevallig bij mij in de bus te zitten. In ieder geval wat te praten.
De rit begaf zich richting Kaikura, een klein plaatsje waar je met dolfijnen kon zwemmen en zeehonden kon bekijken. Direct opgegeven voor het zwemmen met dolfijnen! Dat moet je toch een keer hebben gedaan! Ondertussen stopte de bus een paar keer om zeehonden te bekijken. Die gekke beesten liggen hier dus echt op de parkeerplaats te slapen. Vreemde teksten staan er op de borden: “Kijk of er geen zeehonden rond de auto liggen bij wegrijden”
In Kaikura bleek dat de zee te ruig was en dat het dolfijn zwemmen was geannuleerd. Helaas, aangezien de volgende ochtend de bus alweer vertrok 
De volgende dag opweg naar Picton, dacht ik….
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, airlie beach, Australie, avatar, bundaberg, inskip point, juni, kermis, rockhampton
Vertrokken uit Inskip Point en een groot aantal 4WD’s begroet die met de ferry overgingen naar Fraser Island.
Wij gingen richting Bundaberg:
Bundaberg: australische rum. Verdomd lekker
Bundaberg: stadje waar niets te beleven is.
Na een tussenstop bij de Mac (gratis internet ole) doorgereden naar Rockhampton. Daar verbleven op een camping met nogal uitzonderlijke bezoekers. Ten eerste had iemand een vliegtuig op zijn trailer en twee anderen maakten zoveel kabaal dat ze ’s avonds zijn afgevoerd naar de gevangenis. Saai, allerminst!
’s Ochtends doorgereden naar Airlie Beach. Ondertussen kwamen we een karavaan van een kermis tegen (ja, je moet ergens op letten!).het uitzicht deze keer bestond voornamelijk uit suikerriet, suikerriet, tankstations en nog meer suikerriet.
Wasje gedaan, auto nagelopen en bikini’s bekeken 
. Slaap op een kamer met 17 anderen: 2 stelletjes, 2 snurkers en een vloekende Nederlander
Komende 3 dagen op zeiltocht met de Avatar. Een trimaran waar 22 mensen op kunnen. We gaan een tochtje maken rond de Whitsundays. Hopelijk kan ik over een paar dagen, prachtige foto’s laten zien!
- 70 jaar oud
- Heeft de carroussel (op de achtergrond) 40 jaar geleden gebouwd
- Deed vroeger mee aan bokswedstrijden
- Heeft een tijdje geleden een 17 jarige ontdaan van een kies. De 17 jarige trapte Billy in zijn rug
- Rijdt nog steeds vrachtwagen
- Verplaatst de meeste attracties van en naar de kermis
Prachtige vent, zou eigenlijk een geluidsopname op m’n website moeten plaatsen want je verstaat geen woord van wat hij zegt.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, april, Australie, jaguar, kermis, newcastle, ossi, plannen, rijbewijs, sushi
Na de kermis in Campbelltown ben ik in Chad zijn mini-van (een Nissan) naar Newcastle gereden. Omdat Chad in Byron Bay was en ik de enige was die zijn rijbewijs nog had zat ik achter het stuur. Na 3 uur aangekomen in Newcastle en vervolgens blijven slapen bij Will. Will had draadloos internet waardoor ik geruime tijd kon bijkletsen met familie en vrienden. Ik was van plan om bij te slapen voordat de Foreshore zou beginnen. Het resulteerde in bier drinken en webcammen tot in de late uurtjes.
De volgende dag was ik vrij en heb ik lekker geslapen en wat gewinkeld. Einde van de dag verhuist naar Chad zijn huis. Alleen zijn vriendin was thuis dus gezellig ouwehoeren zat er niet in. M’n matras lag alweer in de woonkamer en heb er goed gebruik van gemaakt.
Er waren 2 dagen om de Foreshore op te bouwen. De Foreshore is een park wat aan Nobby’s Beach ligt. Vanwege het strand had ik plannen om op het strand te gaan liggen, surfen en zwemmen. Het weer gooide roet in het eten. 2 dagen is het strand gesloten geweest vanwege de golven, het heeft meerdere dagen heel hard geregend en de andere dagen was ik aan het werk.
Over de kermis zelf is niet veel te vertellen. Blijkbaar is er 3 keer per jaar een kermis op de Foreshore. Deze keer 2 weken, met kermis 5 weken lang en in de wintervakantie (onze zomervakantie dus) nog een keer. Het nieuwe is er dus vanaf. De opkomst was laag en door het weer kwamen er nog minder mensen dan gebruikelijk.
Van de 2 weken kermis had ik 2 dagen vrij. Tijdens die 2 dagen was ik nog steeds op de kermis. Vanwege de Jaguar en Lisa.
Tijdens de kermis kwam er een visser voorbij rijden in een witte Jaguar. 5 minuten later stond er een bordje op. 5 minuten daarna stond ik naast het bordje. Op m’n vrije dag afgesproken om het een en ander door te nemen. Ossi (m’n Finse collega) en ik vinden het een geweldige wagen en hij is in geweldige staat. De vorige eigenaar is gepensioneerd en had 2 Jag’s staan. Een witte en een blauwe. De blauwe was niet gekeurd en had problemen met de olie-pomp.
Na een testrit waren we verkocht. Nu nog even het geld bijelkaar sprokkelen, de auto controleren en overschrijven. Vanwege het werk kon dat pas een week later. Gaf wel een week bedenktijd en tijd om alles door te nemen.
Op m’n verjaardag heb ik ontzettend leuke berichtjes ontvangen en 6 flesjes Tooheys gekregen. Na m’n verjaardag had ik voor het eerst heimwee. Echt een klote gevoel, gelukkig duurde dat maar 1 dag.
De volgende dag op het strand gelegen met m’n collega-backpacker Lisa. Ontzettend mazzel gehad met het weer en ’s avonds sushi gegeten (yes! eindelijk na 2 maanden: degelijke sushi). Gelijk m’n horloge laten maken voor het bedrag van 5€ (een pinnetje was afgebroken). De Bijenkorf heet hier David Jones en daar heb ik 2 Mambo zwembroeken gekocht voor een totaalpijs van 40€. Kleding is hier echt spotgoedkoop.
Volgende dagen wilde ik lange dagen maken om geld te verdienen. Helaas is er op zondag begonnen met inpakken. Het werk is leuker dan de kermis zelf. Zo snel mogelijk alles inpakken en leren van de vorige keer. Er is namelijk altijd wat kwijt of kapot.
Tot aan afgelopen dinsdag gewerkt en woensdag was ik vrij. Toen hebben Ossi en ik al het geld op een hoop gegooid en de auto gecontroleerd op openstaande boetes, leningen en ongelukken (dat gaat via ‘revs’: je belt, geeft het chassis-, motornummer en kenteken en ze vertellen de historie van de auto). Omdat wij geen inwoners van Australie zijn moeten wij een bewijs van verblijf geven aan de RoadTrafficAuthority (RTA). De vriendin van Chad was zo vriendelijk om een brief te schrijven waarin zij aangeeft dat zij mij langer dan 12 maanden kent en bij haar inwoon. Aankomende maandag kan de overschrijving worden voltooid. Daarna kan de aanvullende verzekering worden aangevraagd en zijn niet alleen wij en de betrokken personen maar ook de betrokken auto’s verzekerd van schadevergoeding.
Woensdag een afscheidsfeestje gehad van Annika (dochter van Lez en Britt en heeft de leiding over de kermis). Zij gaat voor 5 maanden naar Canada waar zij woont en gaat werken voor de kermis aldaar. Zij doet daar ideeen op en past ze toe in Australie.
De backpackers (de 4 duitse meiden, thomas, ossi en ik), de familie Osbourne (Lez, Britt, Ann, Daniel en Annika) en pappa en mamma smurf (Billy Burke en zijn vrouw) waren er. Billy achter de BBQ en de rest aan de drank. Perfecte avond.
Na het eten zijn we naar de ferry gereden en naar de overkant gebracht (Noordereiland, iemand?) om te gaan drinken in een club: The Brewery.
Pluspunt:
- Als Aussie meiden gaan stappen willen ze zo min mogelijk aantrekken (foto’s volgen)
Minpunt:
- Je mag maar 4 drankjes per keer bestellen. Australische wetgeving
Aangezien we met z’n negenen waren moest je met z’n 3′en drinken gaan bestellen.
Erg leuke avond gehad die duurde tot 2 uur (en dat voor een woensdag). Om 2 uur sloten alle clubs en waren jullie in Nederland waarschijnlijk bezig met het avond eten.
Blijven slapen in het mobiele kantoor van de Osbournes en ’s ochtends wakker gemaakt door collega’s (er waren mensen die wel moesten werken).
Donderdag heb ik geslapen, auto gereden en de buitenspiegel gemaakt. De buitenspiegel wordt gesteld door 3 staaldraadjes: 1 ervan was los. De spiegel blijft nu op zijn plaats. Tegelijkertijd wat foto’s gemaakt.
’s Avonds had Alison (Chad zijn vriendin) eten gekookt en had ik haar ijs gevonden en opgegeten (stond geen naam op dus ik kon het niet weten ).
De komende dagen ga ik weer werken. We gaan nu een wildwaterbaan uit elkaar trekken en inpakken voor reparatie in China. De wildwaterbaan bestaat uit 6 trailers. Helaas geen road-trains omdat die verboden zijn in de staat New South Wales. Heb er zin in omdat ik de wildwaterbaan nog nooit compleet heb gezien en omdat het weer eens wat anders is dan normaal.
Nogmaals: ik werk nog bij de kermis omdat andere baantjes niet zijn doorgegaan en omdat ik het erg goed naar m’n zin heb. Bovendien zal ik niet meer kunnen werken tot aan 16 oktober als ik nu ga reizen (16 oktober kom ik terug uit Nieuw-Zeeland).
Voorlopige plannen:
- 2 van de 4 Duitse meiden (Doreen en Judith) zitten in dezelfde periode in Nieuw Zeeland. Het ziet ernaar uit dat we af en toe af zullen spreken
- Ossi en ik willen naar Perth rijden. Via Cairns, Darwin en Broome. Tijd zal leren of we het halen
PS: Het australische rijbewijs is opgebouwd in 4 verschillende fases. Voor de eerste gelden beperkingen en ben je verplicht om de betreffende letter op je auto te hebben (naast je kenteken)
- L-plate: 17 jaar oud en krijg je na het behalen van een theorie examen. Heel veel beperkingen (geen snelweg, niet ’s avonds rijden etc)
- Rood P-Plate: 18 jaar en minder beperkingen
- Groen P-Plate: 19 jaar, je mag 110 rijden en nog wat meer zaken
- Black license: normaal rijbewijs maar dan met 11 punten. Je verliest punten voor ieder delict. Te hard, afslaan zonder richting aan te geven etc. In vakanties gelden dubbele punten voor overtredingen.
PPS: Australische stellingen:
- Van te veel tandpasta gaan je tanden rotten
- Op Goede Vrijdag mag je geen vlees eten. Fish & Chips is veilig om te eten
Weet niet wat ervan waar is, maar ik hoor het hier wel erg vaak
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, april, Australie, auto, campbelltown, kermis, kurri kurri, newcastle, voedsel
De treinreis tussen Byron Bay en Newcastle was geweldig! Prachtig om te zien ook al duurde het +/- 14 uur voordat ik op de plek van bestemming was. De GPS route staat op a-trip (Casino – Newcastle). Er staat meerdere foto’s tussen. Niet de beste maar geven een aardige indruk van m’n uitzicht.
Nadat ik was aangekomen in Kurri Kurri (zoals ik eerder vertelde) ben ik dagelijks heen en weer geweest tussen de showground en Chad’s huis.
De kermis in Newcastle was op dinsdag afgebroken en woensdag zijn we vertrokken naar Campbelltown (buitenwijk van Sydney). We reden in het busje van Chad (Shrek) en samen met Ossi, Thomas en Will op naar de volgende kermis.
Daar aangekomen bleken we in een F1 motel te slapen en bleek het een vrij rustige kermis te zijn. Is niet erg, beetje ontspannen op je werk 
Sliep met een collega op een kamer (gelukkig gescheiden bedden! was nogal een varken). Hij vond het een goed idee om de airco op 17 graden te zetten. Na een flink aantal vloeken mocht ik hem toch uitzetten. Helaas toch verkouden geworden
Na Campbelltown te hebben ingepakt op maandag, zijn we ’s avonds vertrokken naar Kurri Kurri. Dat wil zeggen Will, ik en nog een collega. Met mij achter het stuur:
- Rijden aan de andere kant van de weg: check
- Instappen aan de passagierskant: check
- Rontondes met de klok mee: check
- Dezelfde versnellingsbak als thuis maar zittend aan de andere kant van de versnellingspook: fout!
Wat was dat een gehannes, maar we zijn er gekomen. Toen we aankwamen in Kurri heb ik ze pas verteld dat het m’n eerste ritje op de snelweg was
Ben nu bij Will (internet, yes!) en verkas vanmiddag naar Chad. De komende twee weken werken op de Foreshow tijdens de paasvakantie. Daarna? Nog geen idee. Heb wel een puntenlijstje van wat ik wil zien maar aangezien vorige plannen mislukten (had leukere dingen te doen) weet ik nog niet wat ik ga doen.
See ya!
PS: Schijn zwart te zijn en ben afgevallen volgens m’n moeder. Zwart dat klopt wel, afgevallen geen idee. Heb geen behoefte om op een weegschaal te staan
PPS: Nieuw genuttigd voedsel: VB (bier), Tooheys (Bier), Mudshake (wodka met chocomel, aah!), Blueberry muffins, beef pie’s, bacon & egg pie en vast nog wel wat
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, club, kermis, kurri kurri, maart, mojo surfcamp, shrek, sydney, tea
Dit weekend was er een kermis in Newcastle. Newcastle ligt +/- 150 km’s boven Sydney. Newcastle is ook de woonplaats van de meeste werknemers van de kermis. Chad (Shrek) woont in een buitenwijk van Newcastle: Kurri Kurri.
De afgelopen week ben ik blijven slapen bij Chad, zijn vriendin en de kinderen: Wesley (11), Breeanna (4) en Bailey (10 maanden).Voor het eerst in een maand op een 2 persoonsmatras geslapen maar ik weet ook zeker dat ik de komende 26.000 jaar geen kinderen wil/krijg/zal nemen
De kermis zelf was hectisch en grappig. Ben alle kanten opgestuurd: van de Skymaster (zie eerdere foto’s) naar schietspelletjes of kaartjesverkoop. Afwisseling genoeg dus.
Ondertussen reed ik rond in de auto (Nissan Patrol) van de opzichter (Glenn). Heb twee lekke banden gereden en de buitenspiegel gesloopt. Er zaten schroeven in de banden en de buitenspiegel viel eraf toen ik de deur sloot.
Nu het grappige gedeelte: nadat ik de auto van Glenn had toegetakeld vroeg hij mij om nog 3 weken te blijven. Dat zal ik zeker doen aangezien er nog geen andere baantjes op mijn pad zijn gekomen.
Behalve de contractverlenging was er nog iets gebeurd: tijdens de kermis was ik aan het praten met een moeder en dochter. Na dat gesprek komt de dochter terug: mijn moeder wil je telefoonnummer. AAAAAHHHHHHHHHHH! Niet gegeven en weggestuurd.
Gisterenavond vroeg Chad: We’re going out for tea, want to join us to the club?
Ik snapte er geen bal van maar hij bedoelde het volgende: We gaan uiteten, ga je mee naar het wokrestaurant?
Leuk om meegemaakt te hebben aangezien ik nog niet heb gegeten in een zaal vol met Australiers. De laatste zalen waar ik heb gegeten zaten vol met backpackers en dat waren de gezamelijke keukens van hostels.
Ben nu aan het inpakken voor de volgende kermis in Sydney: Campbelltown. Volgende week weer terug naar Newcastle voor een kermis op het strand. Max (van de vorige kermis) is vetrokken naar het noorden voor Whitsundays. Thomas (NL, Purmerend) en Ossi (Finland, zijn echte naam!) blijven nog een paar weken bij de kermis.
PS: Max heeft zijn videorecorder meegenomen op verschillende attracties. Hopelijk kan ik in NL zijn DVD krijgen.
PPS: De foto’s van het surfen worden gestuurd naar m’n postadres in Sydney. Hopelijk liggen ze daar nog over een jaar aangezien ik dan pas weer in Sydney ben.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: anne, Australie, bathurst, carnie, coldplay, kermis, max
Donderdagmiddag ben ik per trein (en bus) vertrokken naar Bathurst. Voor 22$ (11 €) zit je 2 uur in de trein en 45 min. in de bus. Wonderbaarlijke prijzen.
Anne is vertrokken naar Perth en heeft een heleboel tips achtergelaten. Ook een naam: Max. Hij gaat ook werken op het ‘festival’.
Uiteindelijk bleken Max en ik op een kermis te werken . In Oz noemen ze zulke mensen ‘carnie’s’. Max heeft lootjes verkocht (en telefoonnummers gekregen). Ik mocht de achtbaan-auto’s volproppen, Dough helpen met de Skymaster en mensen overhalen voor de ‘barrel-toss’. Heb drie dagen enorm gelachen en de aussies ook om mij: de naam Pim is nogal lastig. Dan wordt er het volgende van gemaakt:
- Pimp
- Jungle Jim
- Big Fella
Uiteindelijk hebben Max en ik besloten om ook te helpen met afbreken. Vanwege de lange dagen en het gratis onderdak, levert het voldoende geld op.
Ben nu onderweg naar Sydney om mijn kleren te wassen, foto’s te uploaden en om naar Coldplay te gaan. Max is meegereden naar de volgende show. Ondertussen is de truck waar hij in zat aangehouden: de trailer woog 5 ton in plaats van 3 ton waar hij voor geregistreerd was.
PS: Duitsers verdommen het om een andere taal te praten ook al zitten ze in Australië
PPS: Max maakt geen foto’s maar video opnames. Hopelijk kan ik daar nog wat van laten zien
