PimViergever.nl

Maandag 5 oktober bij Tasman Bay Backpackers (Taupo) opgehaald door een klein Kiwi busje. In dat busje zaten Catriona en Johnny, mijn 2 medereizigers op de East As tour. Later zouden Natalie en Gillian er nog bij komen. De bestuurder? Dat was Pedro, gouden kiwi!

Vanwege het slechte weer werd het reisschema omgegooid en zouden we eerst naar Te Kaha rijden. Niet zo heel veel bijsters over te vertellen aangezien we alleen maar aan het rijden zijn geweest. Een paar foto’s kunnen maken maar voorderest weinig nieuws onder de zon.

’s Middags aangekomen in Te Kaha, bij de (jawel) Te Kaha Lodge. Daar werden we verwelkomt door een familie die hun huis ter beschikking had gesteld voor backpackers. Tenminste zo leek het, de gehele familie lag op de bank TV te kijken terwijl wij gebruik mochten maken van de rest van het huis.
Zo was er ook een bubbelbad, buiten, in de regen, in de stromende regen. Het bubbelbad was warm dus de regen namen we voor lief en we zijn er maar in gaan zitten. Na een half uurtje was de regen toch echt niet leuk meer en werd de poging gestaakt.
Terug naar het koelruimte om een biertje te pakken. Daar stond ons een verrassing te wachten: een paar jongens hadden een wild zwijn gevangen en hing nu in de koelruimte. Koel toch en een beetje vreemd

De volgende morgen (dinsdag alweer) werden we richting het uiterste puntje van de oostkust vervoerd. Daar stond ons de vuurtoren (oostelijkste puntje van Nieuw Zeeland = plaats waar je als eerste de zonsopkomst van die dag kan bekijken) te wachten. Na een stevige klim, hadden we een mooi uitzicht over de kust.
Hierna reed Pedro naar ons verblijfplaats voor die avond, een boederij. Heel de morgen geweldig weer gehad maar het was weer begonnen met regenen (storten zeg maar). Daar mochten we paardrijden, sieraden uit been maken en een hangi als maaltijd.
Vanwege het verschrikkelijke weer werd het paardrijden verplaatst naar de volgende morgen. De hangi ging ook niet door, helaas. De rest van de middag werd besteed aan het spelen van tafeltennis, sieraden maken, kampvuur maken in een plas van water (gelukt!) en het kijken van Whale Rider:

Woensdagochtend stond in het teken van de zonsopkomst (eerste van die dag ole ole) en paardrijden. In het gastenboek stond vermeld dat de hond Tucs je naar het strand zou brengen. Zo gezegd, zo niet gedaan.
Tucs had zin in een wandeling maar niet in het strand. Een half uur wandelen (in het donker!) werd een 2 uur durende wandeling. Tegen de tijd dat we in de gaten hadden waar we waren, was de zon allang opgekomen . Hond vervloekt, terug gelopen en klaargemaakt voor het paardrijden.

De laatste keer dat ik op een paard zat, was bij John Holster (samen met Jaap en Jap Pap) en was ik verre van gelukkig. Dat was in een bak. Nu moest ik heuvels beklimmen, afdalen en rivieren oversteken. Dat alles op een paard van 17 handen oftwel 172 cm hoog. Ik zeg er voorderest maar niets meer over. Leuk was anders dat moge duidelijk zijn.
Woensdagmiddag reden we naar Tatapouri, waar we naar Auntie An gingen. Maar voordat we er waren werd er HEY SHEEP gespeeld. Aangezien er meer schapen dan mensen zijn, waren er voldoende schapen om te laten schrikken. Opstelling is alsvolgt:

1. Kiwi busje stopt langs de weg.
2. Wacht tot alle schapen stil staan
3. Schreeuw zo hard mogelijk: HEY SHEEP!!
4. Tel hoeveel schapen er wegrennen (lopen telt niet)
De gelukkige winnaar was Catriona, 20 schapen. Ik kwam niet verder dan 2

Auntie An had van alles te vertellen over het houten huis waar een aantal scenes van de film zijn opgenomen. Ze had voornamelijk veel te vertellen over haar cultuur. Zoals ik al eerder vertelde: een beetje vervanmijnbedshow.

’s Avonds aangekomen bij het hostel waar we ook roggen gingen voeren. ’s Middags konden we alleen koffie/thee drinken en wachten op het avond eten. Het voeren was namelijk geannuleerd vanwege het hoge water. Nu zouden we gaan voeren tijdens zonsopkomst!
Wederom de volgende morgen vroeg uit bed en gelijk in een waadpak, om vervolgens haring te voeren aan de roggen. Het voeren van haring ging aardig, alleen de roggen kwamen niet opdagen
Dan maar ontbijten en spullen inpakken.

De rest van de dag werd gevuld met rijden en lunchen. Op de laatste dag (donderdag) werden we naar Rotorua gebracht. Tijd voor een wasje en een lange douche. Catriona bleef in Whakatani (spreek uit: Fakatani)
en de rest van het groepje verbleef in Rotorua YHA.
Na de was-ellende (2 wasmachines is echt te weinig voor een hostel!) op naar de Indiër om (jawel, daar istie weer!) een ‘curry’ te eten

De volgende morgen ging iedereen zijn eigen weg. Ik bleef achter in Rotorua, beetje uitslapen en rond kijken in Rotorua. Tenminste als het niet regent
Volgende week op naar Bay of Islands om uiteindelijk in Auckland terecht te komen. Vanuit Auckland vlieg ik weer terug naar Perth.
Daar heb de dag na aankomst alweer een feestje op de planning staan .