Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, bar, britten, jaguar, joondalup, november, oktober, perth, werk
Zo dat gaat een verhaaltje worden: zal het maar opdelen in een paar deeltjes 
Introductie:
Len, Pauline en Owain: heb ik ontmoet toen mijn brood was opgegeten door een kangaroe in Exmouth. Fijne tijden.
Jason: Woonachtig in Perth, ontmoet in Derby.
Chris, Richard, Sarah & Tom: huisgenoten in Joondalup, behalve Tom allen ontmoet in Darwin.
Franzone: Jaguar dealer.
Hoofdstuk 1: Gereis
We gaan terug in de tijd, zo rond 16 Oktober. Die dag lag ik in het zwembad in Perth en ’s avonds was het housewarming feestje van Chris en Rich. Dat bleken Chris, Richard, Sarah en Tom te zijn
Ingetrokken op de bank en nooit meer vertrokken. Einde verhaaltje 
OK nu de langere versie: feest was gezellig. Joondalup zit vol met Engelsen dus een aantal familieleden van het viertal kwamen langs. Uiteindelijk geëindigd met een groepje straffe cider drinkers en op naar bed (cq bank).
Wilde het viertal niet al te veel tot last zijn dus ik had een reservering voor de rest van de week in een hostel in Perth. Maar ze vonden het wel erg gezellig dus ik kon blijven. Fijn plan:
- Beetje TV kijken
- Wachten totdat ik de auto kon ophalen (de eigenaar van de stalling, Len, was op vakantie)
- Naar Bunbury rijden en weer aan de slag als schoonmaker.
Niet dus! Waarom niet? Dat leg ik zo uit. Ondertussen was het gehele huishouden bezig met het zoeken naar een baantje, behalve ik. Ik had namelijk al een baantje in Bunbury (dacht ik).
Toen het eindelijk de 26ste was kon ik opstijgen van de bank en naar Mandurah reizen (per trein) om de auto op te halen. Aangekomen bij het geweldige huis van Len & Pauline bleek de auto er ook nog te staan. Toch fijn, als je de sleutels erin heb achtergelaten
Twee dagen discussie gehad met Len over de verzekering/APK van de auto. Na veel bellen en mailen bleek het mogelijk te zijn om de auto te keuren in Perth (en niet in Sydney!). De lokale ANWB had het voor mij zwart op wit gezet en ik kon een afspraak maken bij een keurstation.
Volgende dag de auto afgegeven voor de keuring. De APK verloopt eind december maar ik wilde er vroeg bij zijn. De auto werd afgekeurd op scheurtjes in de remleidingen en teveel speling op de wiellagers. KLOTE! Heb het gereedschap niet voor het ontluchten van de remleidingen, laat staan het vervangen van wiellagers. Op naar Franzone, de jaguar-Piaggio dealer
OK, terug naar Len & Pauline. Even nadenken. In Bunbury zal ik de auto dagelijks gebruiken en dat lijkt me niet verstandig met gammele wiellagers. Andere optie: auto parkeren bij Len & Pauline, terug naar Joondalup en daar werk zoeken. Werk zoeken waar je geen auto voor nodig heb.
Zo gezegd, zo gedaan. Terug naar Joondalup en ’s avonds de eerste 2 meldingen van overlast gescoord
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, housewarming, oktober, perth
Lieve lezers,
Ben weer terug in Perth. Ben bezig aan een 34 urige marathon wakker blijven aangezien ik weer eens niet kon slapen in het vliegtuig.
Weer in Perth is GEWELDIG! Zwembad naast het hostel is weer geopend en het ziet er goed uit voor de komende dagen. Eerst ff orde op zaken stellen en dan zien we wel waar we terecht komen.
Eerste doelstelling: housewarming van Chris & Rich 
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, auckland, bone carving, curry, east as, hey sheep, Nieuw Zeeland, oktober, paardrijden, pedro, perth, roggen voeren, rotorua, stingray, sunrise, taupo, whale rider, zonsopkomst
Maandag 5 oktober bij Tasman Bay Backpackers (Taupo) opgehaald door een klein Kiwi busje. In dat busje zaten Catriona en Johnny, mijn 2 medereizigers op de East As tour. Later zouden Natalie en Gillian er nog bij komen. De bestuurder? Dat was Pedro, gouden kiwi!
Vanwege het slechte weer werd het reisschema omgegooid en zouden we eerst naar Te Kaha rijden. Niet zo heel veel bijsters over te vertellen aangezien we alleen maar aan het rijden zijn geweest. Een paar foto’s kunnen maken maar voorderest weinig nieuws onder de zon.
’s Middags aangekomen in Te Kaha, bij de (jawel) Te Kaha Lodge. Daar werden we verwelkomt door een familie die hun huis ter beschikking had gesteld voor backpackers. Tenminste zo leek het, de gehele familie lag op de bank TV te kijken terwijl wij gebruik mochten maken van de rest van het huis.
Zo was er ook een bubbelbad, buiten, in de regen, in de stromende regen. Het bubbelbad was warm dus de regen namen we voor lief en we zijn er maar in gaan zitten. Na een half uurtje was de regen toch echt niet leuk meer en werd de poging gestaakt.
Terug naar het koelruimte om een biertje te pakken. Daar stond ons een verrassing te wachten: een paar jongens hadden een wild zwijn gevangen en hing nu in de koelruimte. Koel toch en een beetje vreemd
De volgende morgen (dinsdag alweer) werden we richting het uiterste puntje van de oostkust vervoerd. Daar stond ons de vuurtoren (oostelijkste puntje van Nieuw Zeeland = plaats waar je als eerste de zonsopkomst van die dag kan bekijken) te wachten. Na een stevige klim, hadden we een mooi uitzicht over de kust.
Hierna reed Pedro naar ons verblijfplaats voor die avond, een boederij. Heel de morgen geweldig weer gehad maar het was weer begonnen met regenen (storten zeg maar). Daar mochten we paardrijden, sieraden uit been maken en een hangi als maaltijd.
Vanwege het verschrikkelijke weer werd het paardrijden verplaatst naar de volgende morgen. De hangi ging ook niet door, helaas. De rest van de middag werd besteed aan het spelen van tafeltennis, sieraden maken, kampvuur maken in een plas van water (gelukt!) en het kijken van Whale Rider:
Woensdagochtend stond in het teken van de zonsopkomst (eerste van die dag ole ole) en paardrijden. In het gastenboek stond vermeld dat de hond Tucs je naar het strand zou brengen. Zo gezegd, zo niet gedaan.
Tucs had zin in een wandeling maar niet in het strand. Een half uur wandelen (in het donker!) werd een 2 uur durende wandeling. Tegen de tijd dat we in de gaten hadden waar we waren, was de zon allang opgekomen 
. Hond vervloekt, terug gelopen en klaargemaakt voor het paardrijden.
De laatste keer dat ik op een paard zat, was bij John Holster (samen met Jaap en Jap Pap) en was ik verre van gelukkig. Dat was in een bak. Nu moest ik heuvels beklimmen, afdalen en rivieren oversteken. Dat alles op een paard van 17 handen oftwel 172 cm hoog. Ik zeg er voorderest maar niets meer over. Leuk was anders dat moge duidelijk zijn.
Woensdagmiddag reden we naar Tatapouri, waar we naar Auntie An gingen. Maar voordat we er waren werd er HEY SHEEP gespeeld. Aangezien er meer schapen dan mensen zijn, waren er voldoende schapen om te laten schrikken. Opstelling is alsvolgt:
1. Kiwi busje stopt langs de weg.
2. Wacht tot alle schapen stil staan
3. Schreeuw zo hard mogelijk: HEY SHEEP!!
4. Tel hoeveel schapen er wegrennen (lopen telt niet)
De gelukkige winnaar was Catriona, 20 schapen. Ik kwam niet verder dan 2 
Auntie An had van alles te vertellen over het houten huis waar een aantal scenes van de film zijn opgenomen. Ze had voornamelijk veel te vertellen over haar cultuur. Zoals ik al eerder vertelde: een beetje vervanmijnbedshow.
’s Avonds aangekomen bij het hostel waar we ook roggen gingen voeren. ’s Middags konden we alleen koffie/thee drinken en wachten op het avond eten. Het voeren was namelijk geannuleerd vanwege het hoge water. Nu zouden we gaan voeren tijdens zonsopkomst!
Wederom de volgende morgen vroeg uit bed en gelijk in een waadpak, om vervolgens haring te voeren aan de roggen. Het voeren van haring ging aardig, alleen de roggen kwamen niet opdagen
Dan maar ontbijten en spullen inpakken.
De rest van de dag werd gevuld met rijden en lunchen. Op de laatste dag (donderdag) werden we naar Rotorua gebracht. Tijd voor een wasje en een lange douche. Catriona bleef in Whakatani (spreek uit: Fakatani)
en de rest van het groepje verbleef in Rotorua YHA.
Na de was-ellende (2 wasmachines is echt te weinig voor een hostel!) op naar de Indiër om (jawel, daar istie weer!) een ‘curry’ te eten
De volgende morgen ging iedereen zijn eigen weg. Ik bleef achter in Rotorua, beetje uitslapen en rond kijken in Rotorua. Tenminste als het niet regent
Volgende week op naar Bay of Islands om uiteindelijk in Auckland terecht te komen. Vanuit Auckland vlieg ik weer terug naar Perth.
Daar heb de dag na aankomst alweer een feestje op de planning staan .
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, augustus, Australie, bunbury, christchurch, mandurah, Nieuw Zeeland, perth
Nadat ik vrijdag (28-08-09) voor het laatst heb gewerkt voor Lynne, ben ik terug gegaan naar het hostel waar ik de afgelopen 3 weken heb verbleven.
De afgelopen week waren Joy (een snurkende Zuid-Koreaan) en ik de enige (hol)bewoners van een 8 persoonskamer. Ruimte en stank genoeg.
Vrijdagavond nog even een potje pool gespeeld met Randy (een andere hostel-bewoner) en zijn neefje. Het spelletje was voornamelijk gebaseerd op bierdrinken. Dat was te merken in de kwaliteit van het spel en dat Randy probeerde de dame van de beveiliging probeerde te versieren . Jeweetwel: zo’n vrouw met een aantal mannelijke trekjes
Toen het tijd was om naar huis te gaan, stond er een kleine verrassing op me te wachten: mijn auto stond voor de kroeg. Tenminste een witte XJ6 met andere kentekenplaten. Even 5 seconden een kleine inzinking gehad maar realiseerde me later dat er geen dief in de wereld zijn gestolen auto voor de kroeg zou parkeren. 5 minuten later bleek dat mijn auto ook gewoon op zijn vertrouwde plekje stond
Zaterdagochtend de auto ingepakt, urenlijstje afgegeven en vertrokken richting Mandurah. In Mandurah wonen Len & Pauline Evans. Een gepensioneerd echtpaar waar ik de auto kon parkeren. De auto staat nu dus lekker droog voor 6 weken, ole ole!
De gehele dag goed verzorgd door Pauline: wijn, heerlijk eten en een douche waar ik geen slippers aan hoefde
Ze wonen in een (voor NL begrippen) gigantisch huis en ik had de familie vleugel voor mijn beschikking. Eigen kamer, douche en toilet
Het eten was geweldig maar het dessert is echt het vermelden waard: een zefgemaakte taart gevuld met appels, peren en bosbessen + 5 minuten in de oven + vanillevla = FEEST!
Jammer dat mijn maag steeds slechter op melkproducten begint te reageren :S
Zondag de metro naar Perth gepakt. Nog nooit 40 minuten in een metro gereisd die schoon was en waar je nog in kon zitten ook! Ging een wereld voor me open
Toch maar weer terug naar Perth City YHA, kost wat maar dan heb je ook wat. Een aantal bekende gezichten gezien: die zwierven er 3 weken geleden ook rond. Wat ze in de tussentijd hebben gedaan? Helemaal niets, ook niet gewerkt. Het zal wel!
Maandag lunchen met Jason (ontmoet in Derby) en even bijpraten over de afgelopen weken. Hij is druk bezig met een vriendinnetje en rijdt ieder weekend 200 km om haar op te zoeken. ‘Een kort stukje’ volgens hem
Maandagmiddag op pad met Bas en Kirstin (Utrecht). Broer en zus zijn druk op zoek naar een auto en zijn net een maand in Australie. Er is een auto gevonden maar er moest wat aan gebeuren. Ben zeer benieuwd naar hun reis verhalen (ze gaan in tegengestelde richting in wat ik heb gedaan).
Tot maandagavoond erg veel gelachen met Bas & Kirstin. Om 21:30 vertrok mijn busje naar het vliegveld. Afscheid genomen en hopelijk komen we elkaar weer tegen in Sydney.
Nu komt t! De reisorganisatie was vergeten om mijn tickets te wijzigen. Vreemd aangezien ze wel zijn gewijzigd op hun website :S
Dus Qantas (waar ik mee vlieg) wilde eerst 275 AU$ zien voordat ik ging vliegen. Dacht het dus even niet! In Nederland was er namelijk al 150€ betaald voor de wijziging. Na lekker bellen en veel praten hoefde ik geen geld te overhandigen en kon ik toch op weg!
Ik vertrok om 00:10 naar Sydney na 4 uur vliegen om 06:10 aankomen in Sydney (2 uur tijd verschil). Om 07:10 vertrok mijn vlucht naar Nieuw Zeeland en om 12:10 zou ik daar landen (nog een keer 2 uur tijdverschil). Ondanks het feit dat ik bij de nooduitgang zat en redelijk veel ruimte had, heb ik geen oog dichtgedaan.
Tegen de tijd dat het busje me weer had afgezet bij het hostel (in Christchurch) wilde ik heel erg graag naar bed en had ik geen behoefte in het verkopers-praatje van de receptioniste.
Vervolgens bed, eind oefening, rest-volgt-vast-wel-een-keer
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, augustus, Australie, feestje, jaguar, perth
Heb weer een paar routes en foto’s online gezet (links staan links onder links ). Op mijn Flickr pagina staat een set genaamd Australië. In deze set staan de foto’s in de juiste volgorde.
Vandaag de benzinepomp van de Jaguar vervangen. Deze zit in de achterbak weggewerkt. De auto stonk een beetje naar benzine, dat was de aanleiding voor de zoektocht. Resultaat was dat ik een nieuwe pomp moest kopen maar ook een tent kon weggooien (reservetent die naast het reservewiel bewaarde): de tent was verzadigd met benzine.
Nieuwe pomp (origineel) gevonden in ‘east-perth’ en gelijk voorzien van een Volvo filter (de rest paste niet). De verkoper vond het alleen een beetje vreemd dat een backpacker rond rijdt in een Jaguar. Ach ja….
Nu naar een techno feestje met Ben (de Israelier) morgen opweg naar het zuiden.
Het weer valt trouwens mee: soms regen (1x in 3 dagen) en 20 graden.
Ingedeeld onder: Van alles nog wat | Tags: 2009, Australie, denham, jaguar, juli, karbilla, perth, shark bay
Denham is een klein plaatsje in de Shark Bay. Een gedeelte van Australie wat op de werelderfgoedlijst staat en huis biedt aan Monkey Mia. Voordat ik aankwam in Denham een paar stopjes gemaakt. Één daarvan is Shells Beach. Een prachtig schelpenstrand waar ik een paar mensen van de Easyrider tour tegenkwam. Gezellig en erg leuk. Ze verbleven een paar dagen in Karbilla (paar honderd kilometer ten zuiden van Denham). Dus op het strand alvast een afspraak gemaakt voor de komende paar dagen.
’s Avonds een camping gevonden aan het strand van Denham. Het lag ook naast een rotonde maar dat deerde me niet. Tijdens het bekijken van de zonsondergang kwam er een XJ6 (mijn model auto) uit ‘81 (jaartje ouder dan de mijne) langs rijden. Leuk praatje gehad met de eigenares en nogal opgelucht dat er in ieder geval 2 witte XJ6’s rondrijden in Australië.
De volgende morgen naar Monkey Mia gereden. Om 07:30 worden daar namelijk dolfijnen gevoerd. Was leuk om te zien aangezien de dolfijnen voor je voeten zwemmen. Er wordt iedere dag een aantal kilo vis gevoerd dus de dolfijnen wisten precies wanneer ze act de presence moesten geven. Nadat de emmer leeg was, was het water leeg .
Na het voeren vertrokken naar Karbilla, nogal een omweg maar er was een duidelijk doel: 3 meiden zaten op me te wachten
Tiffany, Loraine en Tessa zaten in een huiskamer met een aantal kamers eromheen! Dat was nogal wat anders vergeleken met de hostels die ik eerder heb gehad. Geen sleutel maar een code deed deuren openen. Gelukkig hoefde ik me dus geen zorgen te maken over het verliezen van sleutels/kaarten. Aangezien Karbilla het middelpunt van de actie is (niet echt) had ik een 8 persoonskamer voor mezelf . Kussen en dekens verzameld en heerlijk kunnen slapen. Niet wakker worden gemaakt door kamergenoten, yes yes yes yes!
Ondertussen bleken de meiden nogal geinteresseerd in voedsel, er werden roerbakschotels en zelfgemaakte rosti’s op tafel getoverd
Lekker gevuld met al het goede en ’s avonds filmpje kijken en slapen. Op maandag 3 augustus werd er een fietstocht geboekt. We werden naar het verste puntje van Karbilla gebracht en kregen de opdracht om terug te fietsen. Prachtige kustlijn gezien vergezeld met dolfijnen en walvissen. Ondertussen bleek dat mijn conditie zich heeft verplaatst naar mijn bierspier en zich niet meer bevond in de rest van mijn lichaam. Gelukkig had ik geen Jaap of Sybe om me heen dus ik hoefde me niet te schamen. In een stuk aangekomen in Karbilla en weer een mooi stukje van de westkust gezien. Tot nu toe vind ik de westkust vele malen mooier dan de oostkust.
Na een avondje ‘fish and chips’ en een film genaamd ‘Blood Diamond’ was het bedtijd.
De volgende dag vertrokken naar Geraldton. Was pas laat vertrokken dus erg ver kon ik niet rijden. Morgen is Perth het doel. 9000 km verder dan Newcastle, 18.000 km verder op de teller (snds ik de Jaguar heb gekocht).
